miray
@holasidoli
sayfalar arasında milyon hayat yaşamak varken neden tek bir dünyaya sıkışıp kalayım
13 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Reklam
451 fahrenheit yalnızca kağıdı yakmaya yeter zihni değil
Dünyada her daim düşünenlere, dünyanın gerçeğini görenlere karşı düşman kesilen bir kesim vardır. Şimdi de var, hepimiz bilincindeyiz. Okumak, çabalamak, öğrenemek, keşfetmek gibi şeylerden uzaklaşıp size sunulanı kabıl ettiğiniz; sadece önünüze konanla ilgilenip önünü arkasını irdelemediğiniz bir yaşam bekleniyor sizden. Bu sonsuz bir boyun eğiştir. Kitapta bu sistemin bir parçası olan Guy Montag adlı itfaiyecinin düzeni nasıl bozduğu anlatılıyor. Kitabın sonunda düzen yıkılmamış olabilir ancak yıkılan bir duvarın varlığı kesinlikle reddedilemez. Bu duvarın adı Montag. Sistemin ağır ceza hakimlerinden biriymişscesine sisteme entegre edilmiş bir mesleği vardı her şeyin başında. Düşündü, aydınlandı, bazen karanlığa gömüldü, ağladı, güldü, birçok şey öğrendi. Sonunda sistemin en altından çıraları ateşledi. Bu çıralardan biri kendi olsa bile. Ateş sizi yakmadan siz onu yakın... 
Fahrenheit 451 
Ray Bradbury
Fahrenheit 451 Ray Bradburyİntihar dükkanından bir demet taze yaşama sevgisi alayım
Bu kitaba ağır bir önyargıyla başladım bu sabah. Adı, kapağı beni tamamen karamsarlığa sürükledi ve bir eylül sabahı bunu okuyup depresif hissetmek istemedim ama okumaya başladım. Okudukça anladım ki bu kitap sanıldığının tam aksi bir kitap. İnsanlara ölümleri için alet edevat sağlayan bu dükkanın insanları içlerindeki bu korkunç intihar duygusunu öldüren bir dükkana evrilişini anlatıyor. Öyle güzel, basit ve akıcı bir dille yazılmıştı ki okumam bir gün bile sürmedi. Beni bu kitaba dair en çok şaşırtan şey sonuydu. Tek bir cümle insanı yerle bir ediyor. Hiç beklemiyordum ama olabileceğini de düşünmüştüm aslında. Şimdi size sonunu söyleyip spoiler vermeyrceğim. Son cümleyi okuduğumda hiçbir şey anlamamıştım. Şimdi ne oldu? Böyle mi oldu yoksa olmadı da ben mi yanlış anlıyorum gibisinden düşündüm. Ama üzerine düşündükçe anladım ki olmasına ihtimal vermek istemediğim şey olmuş.Bence akılda kalıcı ve etkileyici bir sondu bu kitap adına. Bu kitaptan çıkarmamız gereken bir şeyler var elbet ama bunu cümlelerle anlatabileceğimi sanmıyorum. Hayat yaşamaya değerdir, kendimizi sevmeliyiz gibi standartlaşmış cümleleri benim buraya yazmamdan daha çok etkili olacak şey sizin gidip kitabın sayfaları arasında bunları hissedebilmenizdir. Bu dünyada her şey olağandır. Karamsarlık da iyimserlik de dünyanın normalidir ama neyi seçeceğimiz, hayatımızı hangisine göre şekillendireceğimiz tamamen bize bırakılmış bir karar. Pes etmek de savaşmak da vardır yazgımızda. Tek gereken bizim bir yolu seçip kendimizi yola adamaktır. Sizlere okurken keyif diliyorum
Jean Teule 
İntihar Dükkânı
Jean Teule İntihar Dükkânıcesur yeni dünya hakkında bir tutam ikilem
Beni uzun süreli reading slumpımdan çıkaran
kitaptır kendisi, su gibi akıp gitti. Ama okurken bir türlü tam olarak distopya olduğunu asla düşünemediğim bir kitap. Acaba bende mi sorun var diye uzun süre düşündürdü yani. En sevdiğim karakter kitabın ana
karakterlerinden biri olmamasına ve kendisinin iç
dünyasını ayrıntılı inceleme fırsatımız olmamasına
rağmen H. Watson'di. Bu kitabı okurken sürekli
kendimi sorgulama nedenime gelelim. Kitapta
kurulan düzen için asla harika ya da berbat gibi uç
ve aşırı kelimeler kullanamam çünkü bana kalırsa
kurulmak istenen düzenin kötü bir çok yanı olduğu
kadar iyi bir çok yanı da vardı. Sonuçlar kötü olsa
dahi bazı amaçlar gerçekten iyilik adına planlanmış
gibiydi benim açımdan bakıldığında. Kitabi
okuduğum süre boyunca insan iradesinin böylesine
hiçe sayılıp tamamen sınırlandırılmasına şiddetle
karşı çıktım evet ama bir yandan da kişilerin tek
yapması gerekenin mutlu olması ve yaşadıkları
hayattan zevk alması amaçlandığı için bu bile bir
noktada "belki?" diye düşündürdü beni. Kitapta
değinilen bir kaç önemli noktadan biri şuydu: İnsanlara köleliği sevdirmek.Tamam, bir toplum düzeni olarak yönetici tarafından onaylanacak bir prensip ancak içinde biraz insanlığa karşı mahçubiyet hisseden kimse bunu onaylamaz. İnsanların normalde olsa nefret edeceği şeyleri şartlandırarak kabul ettirip onlara mutlu olduğunu ezberletmek bir çok senaryoda ahlak kurallarına sığmaz. Soma ise apayrı bir konu zaten. Legal uyuşturucu. Gerçek dünyadaki sorunlardan uyuşturucuyla uzaklaşıp rüya aleminde mutlu olmayı sağlıyor. Bu konuda tamamen netim, soma gereksizdir özellikle de cesur yeni dünya için. Sorun çıkarmaması için çocuklara şeker teklif etmek gibi bir şey. Kitabın sonunda yer alan sonsözde kaldığım ikilemde yazarın da kalmış olduğunu görüyoruz. Vahşiyi