Reading witcher in english is fascinating. Even though its translated directly from Polish, English sometimes flattens the raw, gritty Slavic wit, but the dark atmosphere still punches through. I love how this book tears down pretty fairy tales. It shows a magical world ruined by ugly human realities such as injustice, racism, and violence. It proves that no matter the universe, human nature always brings the same disgusting problems. Since I’ve played all the games, I didn't have to build this world from scratch. I felt like I was returning home, totally immersed from page one. Plus, every character is so distinct you instantly adopt them. Dandelion, especially, is brilliant, his dramatic bard energy perfectly balances the grim reality. The core of the book for me is Geralt. He acts like a heartless mutant who only kills for coin, forcing himself to believe he has no feelings because society expects him to be cold. But underneath, he is incredibly soft hearted. I related to him deeply. People often call me emotionless too. But I know how much I actually care. When it matters, sometimes I act way more thoughtful and genuinely considerate than the people who constantly brag about how sensitive they are. Like Geralt, being guarded doesn't mean you don't feel. Some dislike that this is just a collection of scattered short stories, but I think it’s the perfect, low pressure gateway into the universe. It’s a fun, easy read that makes you feel both the darkness of the world and the hidden warmth of its hero.
ÇOCUKLUĞUM VE EVE DÖNMEK MİDİR?
"Bir keresinde kayboldum.Altı ya da yedi yaşındaydım..
Eve dönmeyi biliyordum ama onlar bilmiyordu."
Bu cümle kitabın özüdür.Çocuk kaybolduğunu sanırken,aslında yönünü kaybetmiş olanların yetişkinler olduğunu fark eder.
Alejandro Zambra'nın "Eve Dönmenin Yolları" (Ways of Going Home) romanı, aslında fiziksel bir eve dönüşten çok,insanın geçmişine,çocukluğuna,ailesine ve kendisine dönüşünü anlatır.Romanın merkezinde şu soru vardır:
"İnsan gerçekten nereye aittir ve kaybettiklerinden sonra kendine nasıl döner?"
-Kitabın Ana Temaları
*Çocukluk ve hafıza
*Anne-baba ile hesaplaşma
*Kaybolmak ve yönünü bulmak
*Geçmişle barışmak
*Kendi hikâyesini sahiplenmek
*Eve,yani özüne dönmek
"Bir keresinde kayboldum.
Eve dönmeyi biliyordum ama onlar bilmiyordu."
— Alejandro Zambra
Bu satırları okurken kendi hayatımı düşündüm.
Ben 11 yaşındayken annemi kaybettim.
Yıllar içinde şunu öğrendim:
İnsan bazen yolunu değil,çocukluğunu kaybediyor.
Bazen bir insanı değil,onunla birlikte kendisinin bir parçasını...
Belki de hayatın en önemli yolculuğu yeni yerler keşfetmek değil;
kaybettiklerimize rağmen özümüze, değerlerimize ve hatıralarımıza geri dönebilmektir.
Çünkü büyümek,hiç kaybolmamak değil;
kaybolduğunda eve dönecek yolu unutmamaktır.
"Papalagi" (veya orijinal adıyla Der Papalagi), Alman yazar Erich Scheurmann tarafından 1920 yılında yayımlanmış oldukça sıra dışı ve düşündürücü bir kitap.
Papalagi denince beyazlar ya da yabancılar anlaşılır. Ama sözcüğü sözcüğüne çevrilirse göğü delen anlamına gelir.
Samoa'ya ilk misyoner bir yelkenliyle gelmişti.
Yerliler bu beyaz yelkenliyi ufukta bir delik olarak gördüler, beyaz adamın içinden çıkıp kendilerine geldiği bir delik.
O, göğü delip geçmişti.
Kapitalizmin yaşatıldığı sekuler toplumu daha yakından tanımak için, modernliğin medeniyet diye pazarlandığı sistemi görmek istediğimizde tüm açıklığı gerçekliği ile "Papalagi" karşımızda.
Kitap ismi ile iddialı ve dikkat çekici olduğu kadar, kısa olmasına rağmen yine de anlamlı, bakış açısı sunması, düşündürücü olmasıyla beni kendine çekti ve okurken içimden tebrikler sunduğum bir kitap oldu adeta.
Özellikle Afrika Dramını okuyup bu konuda bir ders aldıktan sonra, kapitalizm ve demokrasi gibi, "Kur'an'ın da ifadesiyle; yaldızlı sözler" ile insanların nasıl kandırıldığını, insanların peşinden koştukları dünya ve içindeki nimetlerin aslında aracı iken nasıl yegane amaca dönüştüğünü anlatan ve yeniden anladığım çok güzel bir kitap.
İnsanoğlu tabiatı gereği unutan, dalan, günaha meyilli bir varlık olması nedeniyle kendine hakikati anlatacak, yaşamının içindeki yaratılanların amacını hatırlatacak türden kitaplar okumaya muhtaç. Özellikle de mana ile maddenin yer değiştirdiği, anlam kargaşası yaşandığı, duyguların renginin kaybolduğu bir çağda, bir zaman diliminde Batıyı ve batının bize sunduğu ya da dikte ettiği kültürü, bugün özenilen o Avrupai yaşamın aslında arka planını çok güzel anlatan bir kitap ve her insanın okumasını istediğim, dili hafif bir kitap oldu benim için.
Papalagi yani beyaz adam, sömürünün
Yazarın diline biraz alışmak zor ama daha önceden de okuduğum için ben hiçbir rahatsızlık duymadım. Bence akıyor gidiyor. Kitap diline alışmak biraz zor. Alıştıktan sonra bence akıyor gidiyor.
Otobiyografik çizgi roman (mı?)Çizgi Roman
Çizerin 50’li yaşlarındaki hayatının bir kesitini çizdiği, çok kişisel ve çok samimi bir çizgi roman. Kendi hayatını çizmesi, hikâyeyi küçük ayrıntıları kullanarak zenginleştirmesini sağlamış. Çizimler siyah beyaz ve hikâye biraz melankolik. 50’li yaşlarda batılı ve yalnız olmak üzerine çok gerçek bir kesit sunuyor. (Muhtemelen B1 İngilizce yeterli.) Çizerin diğer kitaplarını kesinlikle edineceğim^^
okuldayim ./ zar zor yazıyorum, biraz kısa olabilir kusura bakmayin.
öncelikle yine kitabin konusuyla başlayayım: jude, cardan tarafından sürgün edildiği insan dünyasında yaşarken taryn'in başındaki bir belayı çözmek için onun kılığına girip gizlice periler diyarına geri döner. fakat bu sırada madoc tahtı ele geçirmek için planlar kurar ve savaş başlatmaya karar verir. cardan peri halkının yüce kral olarak onu seçeceğinden emindir, aynı zamanda madoc da kendi ordusunun(tam ne desem bilemedim ahajahd) ona sadık olduğuna emindir. cardan'ın lanetli tacı kırmasıyla asıl savaş başlar.
~~
kitap çok güzeldi. seri bence gittikçe daha da gelişti ve güzelleşti —alışma aşamamdan dolayı bana öyle gelmis de olabilir.—
kitapta en çok sevdiğim şey, cardan ve jude'un mükemmel ilişkisi!! cardan her yeni kitapta daha çok gelişti bence. zalim olmasının onun suçu olmadığını biliyorum tabii, asıl zalim olan ailesi.
novellayı okuyup işleri cardan'ın bakış açısından görmeye de çok heyecanlıyım.
eğer serinin kitaplarını sıralıyacak olursam büyük ihtimalle böyle sıralarım;
Lanetli Kral>
Hiçliğin Kraliçesi>
Zalim Prens
aslında en çok puanı #k:296153ne verdim ama Lanetli Kralı daha çok beğendim ehe.
çünkü bu son kitapta aşk daha çok ön plandaydı. bu benim cok kalbimi ısıttı yanii anlatamam çok tatlılardı. savaş falan olmasına ragmen bu kitap bana daha durgun geldi niyeyse.
Lanetli Kral baya eğlenceli ve daha aksiyonluydu bence. ve ben kaos tercih ederim. ama duygusal anlamda bakarsak #k:296153ni daha çok sevdim.
onun dışında, sonda niye taryn ve hayalet'in arasında bir ima vardi anlamadim. yoksa ben mi yanlis yorumladim¿ mesela niye hayaletin taryn'i izlediği detayini söylersin ki
ilk enemies to lovers serimide bitirmiş oldum .P
genel olarak evren hoşuma gitti, büyük ihtimalle 
Tithe veya 
Yalancı Vâris
Lanetli Kral>Hiçliğin Kraliçesi>Zalim Prens
aslında en çok puanı #k:296153ne verdim ama Lanetli Kralı daha çok beğendim ehe.
çünkü bu son kitapta aşk daha çok ön plandaydı. bu benim cok kalbimi ısıttı yanii anlatamam çok tatlılardı. savaş falan olmasına ragmen bu kitap bana daha durgun geldi niyeyse.
Lanetli Kral baya eğlenceli ve daha aksiyonluydu bence. ve ben kaos tercih ederim. ama duygusal anlamda bakarsak #k:296153ni daha çok sevdim.
onun dışında, sonda niye taryn ve hayalet'in arasında bir ima vardi anlamadim. yoksa ben mi yanlis yorumladim¿ mesela niye hayaletin taryn'i izlediği detayini söylersin ki
ilk enemies to lovers serimide bitirmiş oldum .P
genel olarak evren hoşuma gitti, büyük ihtimalle Tithe veya Yalancı Vâris