"sana ne verebilirim," diye sormuştu Nubar kendi kendine yüksek sesle. "Toprakların, koca koca köylerin ve bir şehzadeye yaraşır bir malikânen va. Oysa benim mütevazı, zavallı evimden geriye taş üstünde taş kalmadı!
Sana en değerli kitabımı verebilirdim; dünyanın malına sahip birine bile eski bir kitap armağan edilebilir..."
"- seçme hakkı yok!
- Rahip efendinin kalın sesiydi bu.
-kişisel çıkarları, ağrılardan korkması biraz önce gördüğümüz gibi küçülmesine neden oldu. Öyle değil mi efendim?
-Burada size açıklayamayacağım incekiler, kurnazlıklar var..."
"Gönlün, kendine göre anıları vardır. En önemli olayları bile unutabilecek yaratılışta bir kadın, duygusuyla ilgili önemli şeyleri, bütün ömrünce anımsar. Julie de en ıvır zıvır ayrıntıları bile bir bir anımsıyordu."