Sen yokken, ırmaklarım bilmezdi denizleri
Kalbimin otağına simsiyah damlardı su
Hangi karanlığından geçseydim şehirlerin
Sisli aşklar gõrürdüm ömrün aynalarında
Adi unutulmustu sokakların, evlerin
Sen yokken, gergefinden bana bakardı kızlar
Her kus bir tüy bırakıp giderken kanadından
Avcı hep yüreğime savururdu kendini
Sen yokken, ne ay vardı göğümde, ne yldızlar