Hülya Açılan
@hulyacilan
Instagram: hulyacilan
Zaman hepimiz için ilaç mı? Yaşadığımız her kötülüğü, üstümüze fırlatılan her tozu zamana mı bırakmalı? Seçimlerimizi baştan sona etkileyenlere ne yapmalı?
.
Tam savaş sonrası kendi tanımıyla ‘barış çocuğu’ olan Roland’ın ilk gençlik, gençlik, orta yaş ve artık olgun yıllarını okuyoruz.
Çevresiyle kurduğu ilişkilerden babalığına, bir işte dikiş tutturamayıp bunun ikili ilişkilerde de ayna etkisi yaratmasına, korkularına/anne-babadan uzak yatılı okulda başlayan bireyselliğinin yıllar boyu devam edişine tanık oluyoruz.
.
40-50 sayfa geri dönüşlerle neye uğradığımı şaşırdığım sonra bir örümcek ağının çözülmesi misali olayların ve karakterlerin açıldığı, çok katmanlı, çok sesli ve en önemlisi ‘çok zamanlı’ bir kitaptı Dersler benim için. Soğuk Savaş’tan Küba Füze Krizi’ne, Berlin Duvarı’nın yıkılmasından birkaç yıl önce yaşadığımız pandemiye uzanan zaman dilimini özetliyor bir karakterin yaşamıyla McEwan.
Çok çalışkan bir yazar olduğunu da hissediyorsunuz. Dersine hazırlanmış, gelen sorulara hazırlıklı bir öğretmen edasını da seziyorsunuz.
Severek, ilgiyle, bazen bilinçakışının etkisiyle kopup yeniden bağlanarak okudum Dersler’i. İyi ki okudum.
Sırada Cumartesi var ~
.
Lale Akalın çevirisiyle ~
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
‘Hayat bir soğutucuya benzer, zamanın nesneler üzerinde bir etkisi vardır; tırmanıştayken, kopmuşken değerli neyin varsa süt gibi ekşiyip bozulur. Dönüşte tedavi görmüş olsan bile çok önemli bir şeyinin, kolun ya da gözün gibi bir şeyin eksik olduğu hissini yaşarsın, hayata koltuk değnekleriyle devam etmeye mahkummuşsun gibi gelir.’
.
Kendi bedenine veda etmeye hazırlanan kahramanımız nihayet varış noktasına ulaşır ve şöyle der: ‘El Zapotel’e nihayet ölmeye geldim.’ Bundan sonrası anılar, gerçekler, hayaller, yaşayanlar ve ölüler arasındaki yoğun sis bulutu olur. Ne o karar verebilir yaşadıklarının gerçekten mi yaşanıyor olduğuna, ne de biz. Belirsizlikle beraber mekanın ıssızlığına da bulaşırız. Görünür olan tek şey ise sondur.
.
Edebiyatçı bir aileden gelen yazar Mateo Garcia Elizondo, bir bağımlıyı içinde bulunduğu tüm o duygu değişimleriyle anlatabilmeyi başarmış Kız’la Randevu’da. Oldukça karanlık olmasına karşın tek oturuşta bitiveren bir akıcılıkta üstelik.
.
Roza Hakmen çevirisi, Nazlım Dumlu kapak tasarımıyla ~
‘Mezarlıkta bir mezar aramak, yabancı biriyle bir kafede, otel lobisinde veya kent meydanında kalabalıkta buluşmaya benzer, her ikisi de aynı bakma ve orada olma biçimini doğurur: Belli bir mesafeden herkes bizi bekleyen o kişi, her mezar taşı aradığımız o mezar taşı gibi görünebilir. Aranana rastlamak için insanlarla mezarların arasında dolaşmak, karşılaşma anına dek sabırla beklemek gerekir.’
.
Joseph Brodsky’nin Su Seviyesi kitabını okuduğumda içimde Venedik’te olma arzusu doğmuştu. Brodsky, Venedik sokaklarını arşınlarken o hafifliği hissetmiştim ben de. Valeria Luiselli de Brodsky’nin izinden gidiyor ama tek bir mekana değil hayatını mekanlara bölüyor sanki.
Bolca düşünüyor, bolca hatırlıyor ve olanca şeffaflığıyla flanör ruhuyla anlatıyor içinden geçenleri.
Tüm yolculuklar gibi başladığı yerde bitiyor..
.
Kayıp Çocuk Arşivi, Kalabalıkta Yüzler ve Bana Sonunu Söyle’den sonra farklı bir üslupla buluştuğum Valeria Luiselli, yine beni etkiliyor ve yola çıkmayı düşündürüyor bana. Bu sadece kendi içimde bir yolculuk olsa bile~
.
Seda Ersavcı çevirisi, Nazlım Dumlu kapak tasarımıyla ~
