YolAlıntı
"Yürüyordum. Nereye yürüdüğümü bilmiyordum. Belki hiç bitmeyecek kışa belki de en güzel bahara. Sanki yol hiç bitmeyecek gibi. Zaten en iyi anlarda hiç bitmediğin zamanlarda olmazmı ki. Hiçbirşeyim yoktu. Ne valizim ne sevincim, ne pulum ne de hüznüm. Herşeye rağmen çocukca merakım vardı. Yolda en güzel çicekler de en yabanıl otlarda vardı. Lakin yürümeye devam etmek zamanı.
Hasrettim. Bir selama, bir tartışmaya veyahut sohbete. Gerçi yabanıl hayvan gibiyim. Nasıl tepki vereceğimden bile acizdim."
ne zaman aynaya baksam sen ilk günkü yüzümsün
çeyrek asrımda şanlı hüznüm
bir yıl sonra yaşım, sonra yüzümsün
sen gülünce kalbimin atlarını koşturuyorum
Alperen Alparslan Gözen
Alperen Alparslan Gözen
eşkıyaŞiir
Oturdum kâğıtlarla,
yürüdüm ağıtlarla.
Dağları mekân tuttum,
adımı koydular eşkıya.
Oysa ben adaleti,
hükmünü ve hasreti
aramıştım ömrümce;
sen yine dedin: "Eşkıya."
Kırdılar, döktüler beni,
sehpalara koydular beni.
Derimi yüzdüler sessizce,
yine dedin: "Eşkıya."
Umudun karasında,
umudun yarasında,
umudun gözlerinde
gösterdim sadakatimi.
Gel, oynayalım ölümle;
ya da ölüm oynasın beni.
Doymadı gözüm dünyaya,
tükenmedi içimdeki sızı.
Rüyalar içinde kayboldum,
tadım tuzum kalmadı.
Ruhuma hiç bakmadan
sen bana "eşkıya" dedin.
"Ne zaman aynaya baksam sen ilk günkü yüzümsün / Çeyrek asrımda şanlı hüznüm / Bir yıl sonra yaşım, sonra yüzümsün."🦋
Alperen Alparslan Gözen
Alperen Alparslan Gözen