Mövcud olan hər şeydə bir növ ilahi hikmət var. Biz bu nuru hər hansı bir günəbaxana, yaxud laləyə baxmaqla görə bilərik. Biz bu əngin hikməti ağacların ətrafında qanad çalan kəpənəklərdə də, akvariumda üzən balıqlarda da görə bilərik. Lakin ruhən Tanrıya ən yaxın varlıqlar bizik. Ona görə də yalnız ona qovuşanda biz həyatın ən böyük, ən gözəl hikmətinə çata bilərik:)
Platon həmçinin inanırdı ki, ruh bədəndə məskunlaşmazdan əvvəl mövcud olur. Ruh insan bədənində oyanan kimi bütün gözəl ideyaları unudur. Hər şey sonra başlanır. İnsan təbiətdə cürbəcür formalar kəşf etməyə başlayandan sonra qeyri-müəyyən yaddaş onun ruhunu silir. O bir at görür, amma qeyri-mükəmməl bir at. Onu görmək kifayətdir ki, ruhda bir vaxt ideyalar aləmində ikən gördüyü o mükəmməl at haqda xatirə oyansın. Və bu zaman ruhu həqiqi səltənətinə dönmək üçün həsrət bürüyür. Platon bu həsrəti “eros” adlandırır, bununsa mənası sevgidir. Buna görə də ruh - “öz həqiqi mənbəyinə dönmək üçün bir canatma” təcrübəsidir.