İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiye inhisar ettiremez ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez. Ne kadar çok insanı seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz.
Acınız, sizin algılayışınıza kepenk vuran kabuğun kırılışıdır.
Nasıl ki meyvenin çekirdeği dahi kırılmaya mecbursa kalbinin güneşi görebilmesi için, siz de acıyı bilmeye mecbursunuz.
Hani ben ağlamam diyordun?.. Ne bu?. Ne bu gözlerinde parıldayan?. Sevgi mi, ıstırap mı, özleyiş mi, nedamet mi?.. Hani ben üzülmem diyordun? Ya kirpiklerindeki damlalar?.. Ya bakışlarındaki duman?..