Ama o gece Dağıstanlı Nakşi Şeyhi'nden İnsan denen varlığın aslında yurdunu özleyerek hasret çektiğini, asıl acısının hatırlamaktan ama tam çıkaramamaktan, tanımaktan ama kavuşamamaktan bazen ise karşılaşıp da tanıyamamaktan ileri geldiğini dinlemişti.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir şey söylesem? Gerek yok. Söylemediklerimi daha iyi anlıyor.
"Yeryüzünde her şey iyi ile kötü arasındaki mücadeleden ibarettir. İnsana düşen bu ikisi arasında kendi safını seçmektir."
Seni kirpiklerimle öldürürüm diyen yar.
Aman sakın durmasın öldürürse öldürsün.
Of sanki Tanpınar okuyorum. Bu ne güzel bir cümle!!
Çünkü bu cümle, gayrimümkün zannettiklerimin, tahayyülümün sınırları dışında kalan bütün hayallerimin mümkünler faslında durduğunu ilk kez gösteriyor bana.