İbrahim Halil Al
@ibrahimhalilal
Yara kapanmadı, sadece çürüyor
Gözümün kesmediği,
Aşılması gereken bir ırmak gibiydi
Her akşam eve dönmek
Kabullendikçe biraz daha mağlup olanların
Birbirlerini teselli etmelerinin arasından geçerken
En çok orada
Uzak durdum kendimden
İş işten geçince anladım
Tehlikeli bir merhametin başımıza açtığı belaları
Bana
Sonu gelmeyen bir sallantı gibi davranan
Bu dalgınlık
Yaşıyorum zannet diye gözlerimi
Kıpırdatmayı gösterdi
Nereye döküldüğüm konusuna gelince
Kederli ve sigara yakmayı gerektiren bir konudur bu
Ben aşktan bahsedince şaşıran
Ve şaşırdığını gizleyenlerin
Buruşuk yüzlerine
Sadık kalmayı öğrettim
Yanımızda
Günahı yokken bağışlanmayı dileyen
Bir çocuğun elleri.
İşte o zaman en çok o ellerden utandım
Dünya
Haksızken haklı durumuna düşenlerin olmaya
Öyledir, hep blek börd bir gözdeyiz!
Whatsapp’ta salavat zinciri, yaylada walking dead, kır düğününde semazen
Ukaz’ın cümbüşüne kızıl bir devenin üstünden bakanların türküsü
Dünyaya alışıyoruz, en kötüsü bu galiba
