İbrahim Halil Gülben
@ibrhalgul
Benim tüm çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. İnsanlar hiç bir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar ,hiçbir kötülük etmezlerse ,yeterince iyilik yapmış sayılırlar...
Zweig'in santranç kitabındaki gibi yine öyküyü gemide denk geldiğimiz bir yolcudan dinliyoruz... Zweig bu gemi yolculuklarından kalan anılarını güzel bir şekilde kaleme dökmüş diye tahmin ediyorum... Hayatın bu kadar anzısın değişebileceğini bizi kollarımızdan tutup başka hayatların etrafında sürükleyebileceğini arzularımızın bizi teslim alabileceğini göreceğimiz sayfalalarla karşı karşıya olacaksınız. İyi okumalar.....
Reklam
"Şimdi anlıyor musunuz... neden insanları görmeye dayanamadığımı... gülüşmeleri duymaya... flört etmelerine ve birlikte olmalarına... çünkü altlarında... altlarındaki ambarda, çay balyalarıyla Brezilya
kestanelerinin arasında onun tabutu duruyor... oraya gidemiyorum, ambar kilitli... bütün duyularımla biliyorum, her saniye biliyorum... burada vals ve tango yapsalar da... bir yandan da aptalca bu, deniz milyonlarca ölünün üzerinde süzülüyor, ayak basılan her karış toprağın altında bir ölü çürümekte... ama yine de ben katlanamıyorum. katlanamıyorum, maskeli balolar düzenlemelerine ve şehvetle gülmelerine.. o ölü, onu hissediyorum ve benden ne istediğini biliyorum... biliyorum, bir görevim daha var... henüz işim bitmedi... henüz onun sırrı kurtarılmış değil... o beni henüz özgür bırakmadı"
