Fevkalade başarılarım olmayabilir. Yalnız yenilgilerim ile sizi şaşırtabilirim sözü üzerine yazdığım yazıyı paylaşmak istedim.
Yalnız Değiliz ve Uyanış ile Bunun Farkındayız
Her varlık ile aynı seviyede olmak mümkün değildir.
Yüksek seviye huzur ve dip seviye arasında ki farkı her iki tarafta birbirine anlatamaz.
Yaşam boyu içinden sağ çıkmayı başarmış birisi olarak dip seviyede zulüm üreten ve kendini şahsi çıkara satarak kendi bencil rahatını bozmamak adına genel yararı yok sayan herkese karşı fevkalade başarılarım olmayabilir.
Farkındalık üreten süreçler kişisel bir çıkar ve başarı üzerine bir ahlak anlayışı olmadığı için bu bataklıkta olanlar ile birlikte olmamış olmanın da ayrı bir derin huzurunu yaşıyorum.
Titreşim uyanış seviyeniz yükseldikçe seviyesi dipte kalan ve doğal akışın ürettiği devrime karşı direnen her seviye şiddeti körükleyen bir tuzağın içine çekilir.
Yüksek bilinç öz nitelik bu tuzağı da duru görü bir bakış açısı ile farkındalık üreterek görür ve açık yüreklilik ile sadece yurdun ve ulusun yararına değil yeryüzünde doğal yaşam ve yaşamın tüm paydaşlarının yararına etik ahlak anlayışı içinde bilgiyi devrim üretecek nitelikte bir kalite anlayışı ile en yakın tarih örneği atalarım Mustafa Kemal Atatürk, Fatih Sultan Mehmet han, Hun Türk tufanı ve adem oğlunun Anadolu da varlık sürdürme adına adım attığı günden bugüne ve sonsuza kadar sürecek devrimin bugün ki geldiği seviyeyi yeryüzüne aktaran bir bilinç olma görevimi layıkıyla yapmış olmanın da ayrı bir huzurunu yaşıyorum.
Yalan, talan, soykırım vb tüm kötülükler yeryüzünde her yerde açığa düştü.
Tini olmayan varlık üretme şirki peşine düşenler Çin'i bilim ve teknoloji tuzağı içinde kötülük üretme merkezi haline getirdiler.
Kötülüğün rekabete girmiş olması güç kavgasını büyüttü.
Şirk,
Beyhan Budak’ın "Senin Suçun Değil" eseri, bireyin yetişkinlik hayatında anlam veremediği tıkanıklıkların, değersizlik hissinin ve tekrarlayan hataların kökenine inen sarsıcı bir yüzleşme kitabıdır. Yazar, klasik bir kişisel gelişim kitabının ötesine geçerek okuyucuyu çocukluk yıllarına, ebeveyn tutumlarına ve o dönemde farkında olmadan zihnimize kazınan negatif şemalara götürür. Kitabın ana felsefesi, geçmişte yaşananların ve bize hissettirilenlerin bizim suçumuz olmadığını hatırlatırken, bu yüklerden kurtulup daha sağlıklı bir gelecek kurma sorumluluğunun artık bizim elimizde olduğunu vurgulamaktır. Özellikle öz şefkat, sınır koyma ve geçmişin hayaletleriyle barışma konularını işleyen eser, okuyucuya bir psikoterapi seansı kadar derin bir iç görü kazandırmayı hedefler. Başlarda geçmişin ağır yükleriyle yüzleşmek yorucu ve duygusal olarak zorlayıcı gelse de, kitabın ilerleyen kısımları bu yükleri bırakmanın pratik yollarını sunarak iyileştirici bir rehbere dönüşür. Sonuç olarak kitap, kendi iç dünyasını keşfetmek ve "Neden hep aynı şeyleri yaşıyorum?" sorusuna yanıt bulmak isteyenler için şefkatli ama bir o kadar da dürüst bir yol haritası sunmaktadır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şiirleri tek tek derinlemesine incelemedim ama kitabın "meraklısı için ekler " bölümü Attillâ İlhan'ı anlamak için ve onun ne kadar seçkin bir sanatçı olduğuna dair çok güzel bir iç görü sağlıyor. Kendisi sadece şiir yazmamış; birçok alanda bilgi sahibi olarak şiir yazmış olduğunu görüyoruz.
Normallik anormal olmamak mıdır?
Kitap 16 yaşında bir çocuğun şizofreni tanısı alarak akıl hastanesine yatmasıyla başlıyor.Bu hastalık süresince iç görü kazanma süreci anlatılmış aslında.Psikiyatriye ilgim olduğu için merak ettiğim bir kitaptı.Anlatımı ara ara yoğun olsa da(özellikle şizofreni bir hastanın iç dünyasında kendi yarattığı dünyayla konuştuğu dönemler) hastalığın aslında dayanaklarının olduğu ve bunların erken yaşta farkedilmesinin tedaviye erken yanıtta etkisi güzel anlatılmış.Toplumda yaşayan aslında içimizden olan akıl hastalarına bir nebze de olsa empati yapabilmek için okunması gerektiğini düşünüyorum.
Kadere Karşı Savaşırken Acı Gerçeklerden UzaklaşmakEdebiyat
Maggie O'Farrell'ın, Shakespeare'in Hamlet adlı oyunundan ilham alarak oğlu Hamnet'in veba yüzünden öldüğü rivayeti üzerine kurgulanmış romanı. Kitabı okumam uzun zaman aldı, bazen akıcılığını kaybetti ama duyguları geçirmede, Agnes'ın çaresizliği ve doğa hakkında bilgilerine fazla güvenmesinin belki de onun hayatını kökten kötü yönde değiştirdiği gerçegi bir ana mesajla çok iyi verilmiş: Kadere, Ölüm'e karşı gelemezsin.
Kitap boyunca Agnes'ın annesi doğa ile çok uyumlu ve ona bağlı, doğanın dilini konuşan ve insanlara yardım eden biri olarak gösterilir. Keza kendisi de sonradan annesi gibi hayatına devam eder, bitkiler hakkında bilmediği ve iyileştiremediği hastalık yoktur. İnsanlar her derdi için ona gelir ama ona tuhaf gözle bakmaktan da geri duramaz çünkü anlamazlar bu kızın hallerini. Neden doğayla bu kadar iç içe olduğunu, neden baş ve işaret parmağı arasındaki yeri sıkıp insanlara hayatlarıyla ilgili şeyler söylediğini... Ve de gencecik bir adamı kendisine nasıl bağlayabildiğini, nasıl birbirlerine aşık olabildiklerini. Çoğu kişi onu da annesi gibi bir büyücü veya cadı sanar, halbuki kendisi sadece bitkilerle iyileştiren bir şifacıdır. Doğayla oldukça uyumlu ve kendisinin bir uzantısı gibi olan bir şifacı...
Ama belki de Agnes'ın unuttuğu ve ona çok kötü sonuçlarla dönecek olan şey de her hastalığı iyileştirebilmesinin Ölüm karşısında hiçbir anlam ifade etmediğidir.
Ölüm bir hastalık değil, herkesin er ya da geç karşılaşacağı sondur çünkü.
Agnes'ın üç çocuklarından ikisi ikiz olarak doğar, Hamnet ve Judith. Doğumlarından öncesinde Agnes, büyük kızı Sussanna'da olduğu gibi cinsiyet hissedemez ve nerdeyse ölümle burun buruna gelir. Bu anda da "ölüm döşeğindeyken" yanı başında iki çocuk silüeti görür ve böylelikle hayatı boyunca bildiği ve hissettiği şeyin
Tam anlamıyla bir İnci Aral kitabı. Daha önce yazarın birkaç kitabını daha okudum. Genel hatlarıyla birbiriyle benzerlikleri olan türden şeyler yazıyor. Bu romanınında da değişmemiş, açıkçası dilini biraz karmaşık buldum. Bu da kitabın biraz ağır ilerlemesine neden oluyor. Kitabın yarısına kadar okumayı bırakmakla bırakmamak arasında gidip geldim. Devam ettim, yarısından sonra biraz daha içine alıyor öyküsü. Çok fazla iç görü ve hesaplaşma olduğu için sıkılabilirsiniz. Yine de kötü diyeceğim bir roman değil. Kararı size bırakıyorum bu yazdıklarım doğrultusunda.
