Ide
@idereads
77 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Reklam
kefaret: “örtmek, gizlemek, inkâr etmek, telafi etmek”
kitabı çok uzun zamandır okumak istiyordum, filmi de aynı şekilde merak ediyordum ama okumadan izlemeyi hiç istemedim. önce filmi seyretseydim briony’i tam olarak anladığımı, okurken sinirlendiğim küçük kızın hatasını kesinlikle yok sayabileceğimi zannedebilirdim. eğer filmi izlediyseniz okumanızı çok önermiyorum (çok paralellik olsa da), filmi çekilen kitaplara yönelik genel düşüncem bu; önce kitap sonra film. bunun en büyük sebeplerinden biri de (bence) iki eser arasında bir bağ oluşturmak durumunda kalmak ve bu bağlantıda filmlerin bakış açısını yönlendirmede, hafıza ve zihin üzerinde daha etkin olduğunu düşünmem. gelelim artık kitaba!!
13 yaşındaki briony, hizmetlilerinin oğlu robbie’nin ablasına yazdığı mektubu okuyor, onları görüyor ve hikayesi başlıyor. hikayesi diyorum çünkü bu ne kadar başta robbie ve cecilia’nın kitabı gibi görünse de aslında briony’nin hikayesi. bir çocuğun hikayesinin, yetişkinlerin hikayelerini nasıl belirleyebileceğini okuyoruz.
kitapta sadece sinir olacağınız bir çocuk yok, bir büyüme öyküsü, aşk, savaş, suç ve yalan. okurken bir çocuğun yetişkin dünyasından ne kadar uzak ve bilinçsiz olduğuna şahit oluyorsunuz. yaptığı şeyle onu suçluyorsunuz kızıyorsunuz ama çocuktu!! gerçeği değişmiyor ve suçunu başka kişilere, hallere ve hislere yüklemeye başlıyorsunuz.
küçücük bir spoiler olabilir. kitabın içeriğini, yazarın anlamak istediğimiz zihniyeti özetleyen robbie’ye birçok kez söylenen, cecilia’dan “bana geri dön” sözleri. kitapta bu cümleleri kardeşine de söylediğini ve kardeşini koruyan kollayan bir abla olduğunu biliyoruz. briony de tıpkı ablasının yaptığı gibi onu korumak istiyor, bunu halen daha bir çocukken yapmak isteyişi ise bu hikayeyi yaratıyor.
anlatıcı/yazar sonunda,
İnsanoğlunun tek tutarlı tarafı vücududur. Ve sırf vücudumuz aynı kalıyor diye pek çoğumuz zihnimizin de aynı kaldığı sanrısına kapılır, bugün dün yaptığımızın tam tersini yapsak dahi kendi benliğimizi sürdürdüğümüzü düşünürüz. Sorumluluk meselesi patlak verip de sözlerimizi tutmamakla suçlandığımızda acaba neden hiçbirimiz "Çünkü zihnim hatıralarla dolu ama aslında hepsi paramparça," diye cevap vermiyoruz? Bu çelişkiye defalarca düşmüş birisi olarak, saçma olduğunu düşünsem bile bir şekilde sorumlu olduğumu hissediyorum. Böylece insanların topluma kurban gitmeye oldukça müsait bir şekilde bir araya getirildiği sonucuna ulaşıyorum.
