İdil Aşkın
@idilaskin
114 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Zaten bu hayatta özlem duyacağım kadar beni üzebilecek ne kaldı ki? aslında hapishanenin karanlık gündüzü ve kara ekmeği; kürek mahkumlarına çok az miktarda verilen çorbaya benzer yemek, horlandığımı görmem, o kadar eğitim almış birisi olmama rağmen, gardiyanlar ve diğer mahkumlarca aşağılanmak, sohbet edebileceğim ve anlattıklarını dinleyebileceğim özellikte bir insan görememek, yapmış olduğum ve bana yapılacak olan şeylerden dolayı tedirgince ürpermek. işte celladın elimden alabileceği bütün servetim budur.
Türkiye’nin yakın tarihi ile ilgili farklı olaylara hakim olmak istiyorsanız okuyabilirsiniz.
Kitapta çok fazla kişi ismine yer verilmiş ve birbirleriyle, kurum ve kuruluşlarla alakaları belirtilmiş ara ara karıştırabiliyor insan. Ben birkaç defa geriye dönüp bakma gereksinimi duydum. Hızlı okuma tekniklerini kullanarak bu isimlere çok takılı kalmayabilirsiniz ama bilseniz iyi olur kanaatindeyim.
Sürekli duyduğumuz vakıflar, isimler vs aslında nedir ve kimlerdir, bugünlere nasıl gelmişler bir anda nasıl bu kadar etkili olmuşlar ülkenin gidişatında hepsine yer tek tek vermiş yazar hatta ondandır ki bir ara tutuklanma süreci yaşamıştır.
Bazı bölümleri okurken (Ensar Vakfı 7. Bölüm) sinir olmamak, sinirden bir süre kitabı kapatmamak için benim için imkansızdı, insan ara ara keşke bilmeseydim bile diyor maalesef.
“Köy Enstitüleri neden kapatıldı?” sorusunun birçok nedeni ve yanıtı var elbette...
Ancak bu soruya en somut, en açık yanıtı, dönemin ağası ve milletvekili Kinyas Kartal vermişti:
Köy Enstitüleri kesinlikle komünist uygulam değildi. Doğuda en yüksek eğitim gören insan benim. Köy Enstitüleri, bizim devlet üzerindeki gücümüzü kaldırmaya yönelikti. Bunu içimize sindiremedik. Benim Van yöresinde 258 köyüm var. Bunlar devletten çok bana bağladırlar. Ben ne dersem onu yaparlar. Ama köylere öğretmenler gidince benim gücümden başka güçler olduğunu öğrendiler. Bu nedenle kapattık.
