Kitap çok akıcı çok sürükleyiciydi. Kullandığı dil ve üslubu güzeldi. Fakat karaktere sinir olmamak elde değil. Durup dururken tüm insanlardan nefret ediyor, ona göre herkes aptal kendisi çok zeki. Herkes iğren, kendisinin iğrenç olmasının nedeni de insanların onun iyi olmasını hak etmemesi. Bir yandan insanlar tarafından kabul görmek sevilmek istiyor ama diğer yandan insanlara böcek gibi davranıyor aşağılıyor, zorbalıyor. Sürekli kendisiyle çelişiyor düşündükleriyle yaptıkları birbirini tutmuyor. Küçücük şeyleri kafasında büyütüyor, iki yıl kin güdebiliyor. Gururlu olduğunu söylüyor ama istenmediği yerde zorla duruyor, kendisini zorla davet ettiriyor. Sadece iletişiminde sorun yok aynı zamanda karakterinde de dengesizlikler var. Asabi, huysuz, kaprisli, narsist, tutarsız bir karakter. Onu anlamaya çalışıyorsun ama o seni aşağılayarak cevap veriyor. hayatımda istemediğim ama olursa psikoloğa göndereceğim biri. Bir de yazarın sürekli "Beyler" demesi rahatsız ediciydi. (O çağda normal gelmiş olabilir)
ŞEYTANIN ÇIRAĞI-kitap yorumuKitap
Japon edebiyatından okuduğum 2. eser oluyor kendisi. Yazardan d okuduğum ilk eser. Kitaba başlamadan önce hakkında hep çok güzel yorumlar olduğunu okumuştum ve bu yüzden de beklentim çok yüksekti. Beklentimi tamamen karşılayan bir eser oldu.
Kitap 2 hikayeden oluşuyor.
Şeytanın Çırağı ve Onları öldürdü mü?
Şeytanın çırağının konusundan kısaca bahsedersem;
Eizō Shimamura, çocukluk arkadaşı Tsuchida Hachiro’na mektup yazıyor. Eizō Shimamura sevgilisnin cinayetiyle suçlanmakta, anca aynı zamanda savcısı olan çocukluk arkadaşına yazdığı mektupta cinayeti reddetmektedir. Hatta bir adım daha öteye gider ve tüm suçları Tsuchida Hachiro’nin üzerine yıkar. Çünkü kendisine göre arkadaşlıkları sırasında Tsuchida Hachiro ile olan iletişimleri, Eizō Shimamura’nın bugünkü kişiliğini ve hayat felsefesini şekillendirmiştir. Eizo , Tsuchida'nın beynini yıkaması sonucunda şeytanın çırağına dönüştüğünü savunmaktadır. Şeytan da tsuchida'dır. Gençliklerinde ona kötülüğü öğreten , kanında giren bir şeytan olarak betimler onu. Eizo , hamile karısından nefret eder ve karısı ne kadar onu severse sevsin ondan uzaklaşmaya devam eder. Onu öldürmek ister. Bir yandan da çok sevdiği ve asla kavuşamadığı sevgilisi vardır. Kitap boyunca işlenen bir cinayetin , gerçekte cinayet olup olmadığını ve suçluyu bulmaya çalışıyoruz bu mektup sayesinde.
Onları öldürdü mü? konusundan kısaca bahsedersem;
Bir çift kendi evlerinde ölü bulunmuştur. Bu cinayeti kimin işlediği neredeyse tamamen kesindir, Otera Ichiro. Adam suçunu zaten itiraf etmiştir ve ölüm cezasına çarptırılmıştır. Ancak avukatı, Otera Ichiro öldükten sonra adamın hapiste yazdığı mektubu bulur. Otera Ichiro orada her şeyi anlatmıştır. Öldürülen çiftten Michiko'nun nasıl bir kadın olduğunu, kocasıyla aşk evliliği yapmadıklarını ve etrafındaki
Reklam
mutsuzluk ve cioranEmil Michel Cioran
cioran'ın bu okuduğum 8. ya da 9. eseridir. aslında onun eserini değilde hastalıklı düşüncelerini okuyoruz, yazdıkça kafasında onu rahatsız eden düşüncelerin etkisizliğini görür, yazmayı kurtuluş olarak adlandırır. "eğer yazmasaydım kendimi öldürürdüm" der. kitaba gelirsek 
Umutsuzluğun Doruklarında 20'li yaşlarında uykusuzluk hastalığına yakalanınca yazdığı bir kitabıdır, bu kitap aslında tüm felsefesini döktüğü, anlattığı bir eserdir, içerisinde; umutsuzluk, din, aşk, coşku, ölüm, intihar, tanrı ve daha bir çok konuyu kendi üslubu ile döktüğü bir kitaptır.
kalemini ev sevdiğim yazardır, oldukça beğendim kitabı, okuduğum en iyi eseri diye bilirim, en derinden sarstı, bu kadar karamsar huzur bozan bir kitap varmıdır bilmiyorum, en sevdiğim türlerden, bu yüzden baya beğendim.
-önerir miyim-
mutsuzluğu kabullenenler dışında pek önermem. mutsuzluğu yenmek için değilde mutsuzluğu sevdirmek için yazıyor.
bu kadar bahsettiğim en sevdiğim sözlüye bitirmek isterim.. mutsuzluğunu sev,
mutluluğundan iğren.
her şey birbirine karışır.
tüm kazanımlar birer kayıp.
tüm kayıplar birer kazanımdır. - 
Emil Michel Cioran
Umutsuzluğun Doruklarında 20'li yaşlarında uykusuzluk hastalığına yakalanınca yazdığı bir kitabıdır, bu kitap aslında tüm felsefesini döktüğü, anlattığı bir eserdir, içerisinde; umutsuzluk, din, aşk, coşku, ölüm, intihar, tanrı ve daha bir çok konuyu kendi üslubu ile döktüğü bir kitaptır.
kalemini ev sevdiğim yazardır, oldukça beğendim kitabı, okuduğum en iyi eseri diye bilirim, en derinden sarstı, bu kadar karamsar huzur bozan bir kitap varmıdır bilmiyorum, en sevdiğim türlerden, bu yüzden baya beğendim.
-önerir miyim-
mutsuzluğu kabullenenler dışında pek önermem. mutsuzluğu yenmek için değilde mutsuzluğu sevdirmek için yazıyor.
bu kadar bahsettiğim en sevdiğim sözlüye bitirmek isterim.. mutsuzluğunu sev,
mutluluğundan iğren.
her şey birbirine karışır.
tüm kazanımlar birer kayıp.
tüm kayıplar birer kazanımdır. - Emil Michel Cioran