Leyla İdil Karakoç
@iidiil
Kitabın konusu ilgi çekici olsa da ele alış bakımından çok eksik kalınmış gibi hissettim. Kitabı okurken “ The Shape of Water” filmi aklıma geldi. Kitap ince bir kitap toplam 118 sayfadan oluşuyor bu yüzden de bir günde kitabı bitirebildim. Ancak sonu klişe bitti. Karakterleri ( Larry’i , Fred- Dorothy) ilişkisinin arka planını daha iyi görmek isterdim.
Ama aslında neyim, kimin ben? Önce annemin, babamın kızıydım; sonra birtakım erkeklerin kadını oldum. Yanlış anlama lütfen, özgürlük, bağımsızlık peşinde değilim. Bu sözcükler öyle çok kullanıldı ki, tiksindim artık. İstediğim yalnızca kendimi tanımak, yüzüme bir başkasının(bir erkeğin) tuttuğu ayna olmadan… İşin kötüsü o aynada bir Nurten görüyordum; o yüzü belleğime kazıyordum. Aradan bir süre geçince, yanımdaki erkek o görüntüyü çoktan unutmuş oluyordu; üstelik başka şeyler beklemeye başlıyordu.
Çadırımın üstüne yağmur yağıyor,
Saros körfezinden rüzgar esiyordu,
Ve ben, bir roman kahramanı,
Ot yatağın içinde,
İkinci dünya harbinde,
Başucumda zeytinyağı yakarak
Mevzuumu yaşamaya çalışıyordum;
Bir şehirde başlayıp
Kimbilir nerde,
Kimbilir ne gün bitecek mevzuumu.
