"Yalanın bazen iyilik olsun diye kullanıldığını biliyorum. Ben yalandan iyilik gelebileceğine inanmam.Doğrunun keskin acısı geçebilir ama yalanın insanı ağır ağır kemiren ıstırabı hiçbir zaman yok olmaz. Her zaman kanayan bir yaradır."
Bir çocuğun en büyük korkusu sevilmemek, en çok korktuğu cehennem reddedilmektir. Bana kalırsa dünyada herkes reddedilme hissini az veya çok yaşamıştır. Reddediliş öfke doğurur; öfkenin sonucu, reddedilişin intikamı olan suçtur; suçtan da suçluluk kaynaklanır. İşte insanoğlunun öyküsü. Bence reddediliş çıkarlıp atılabilse, insanoğlu farklı olurdu. Belki delilerin sayısı daha az olurdu, İçten içe eminim ki çok sayıda hapishane olmazdı. Her şeyin başı, baslangıcı o. İhtiyacı olan sevgi kendisinden esirgenen bir çocuk kediyi tekmeler, suçluluğunu gizler; bir başkası kendini parayla sevdirmek için hırsızlık yapar; bir üçüncüsü dünyayı fetheder ve her defasında suçluluk, intikam, yine suçluluk. İnsanoğlu tek suçlu hayvandır.
"Kalbime korkulu bir keder çöktü. Keşke çocuk olsaydım da ağlasaydım. Böyle korkmak için fazla yaşlıyım. Yıllar önce bir su başında bir kuş avucumda öldüğünden beri de böyle bir umutsuzluk hissetmedim. "