Süreklilik niteliğini üzerinde taşıyan zamandan kaçabilmenin tek yolu vardır insanoğlu için: Arada sırada zamanın akışına gözlerini kapamak ve böylece görüldüğünde bize yabancı, itici gelmemesi için onu taşınabilir parçalara bölmek.
Evrende egemen kuram, körlüktür. Körlük, biribirlerini görmelerini halinde beraberlikleri düşünülemeyecek nesnelerin ve yaratıkların yanyana bulunabilmelerine olanak tanır. Zamanın artık çekilmez olduğu, taşınması olanaksız bir yüke dönüştüğü noktada koparabilmesi, ancak körlüğün yardımıyla düşünülebilir.