Muhtelif Evhamlar benim için oldukça içe dönük ve duygusal bir kitap gibi hissettirdi. Kitapta insanın kendi içinde yaşadığı korkular, kuruntular ve sürekli zihnini meşgul eden düşünceler sade ama etkileyici bir şekilde anlatılıyor. Okurken bazen kendimi karakterlerin yerine koydum ve aslında hepimizin benzer evhamlar yaşadığını fark ettim. Bu yönüyle kitap bana hem tanıdık hem de biraz düşündürücü geldi.
Genel olarak dili çok ağır değil, bu yüzden okuması kolay ama anlattıkları oldukça derin. Özellikle günlük hayatta fark etmeden büyüttüğümüz küçük kaygıların aslında ne kadar büyük bir yer kapladığını hissettiriyor. Kitap bitince insan biraz kendi içine bakma ihtiyacı duyuyor bence. Benim için sade ama etkisi uzun süren bir okuma deneyimi oldu.
Herkese selamlar,
Bugün Yediiklim dergisinin 429.sayısı ile karşınızdayım.
İlk kez okumuş olduğum lakin gayet güzel ve can alıcı konuların ele alındığı bir dergi olarak yorumlamak isterim. Şiir ile alakalı yazılan yazı en çok beğendiklerimin arasında yer aldı.Kitapla,dergiyle ve huzurla kalın
- nasılsınız?
- biraz iyi,biraz yorgun ve çok üzgünüm.
- neden şiir?
- çünkü dünyayı daha yaşanılır kılıyor.
Çünkü iyi şiir duadır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Melankoli • Yalnızlık • Aidiyetsizlik”
Satır aralarına gizlenmiş derin duygularla tanışacağınız o kitap
Ömür İklim Demir’le tanışma kitabım olmasına rağmen, daha ilk sayfalardan kalemine hayran kaldım. Dili son derece akıcı, samimi ve keyifliydi. Ancak beni en çok etkileyen şey, cümlelerin altında sürekli hissedilen o derin hüzün oldu. Ne kadar gündelik ve sıradan görünürse görünsün, anlatının içinde ince ince işleyen bir acı tınısı vardı.
İnsanlar, hayatlar ve acılar.
Bir sürü insan olup çıktığınız çeşit çeşit hikaye. Çeşit çeşit insana, hayvana ve hatta nesneye dokunup kaderlerine ortak olduğunuz bir kitap.
Kitap insanoğlu için bir umut ışığı değilde daha bir yüzleşme kitabı.Çağımızda yaşadığımız çıkmazlara dair bir ayna. Mesela geçmişte insanlar bir ekonomik kriz yaşandığında bunun geçici olduğunu düşünürdü. Bir süre sonra piyasalar toparlanır, hayat normale dönerdi. Bir savaş çıktığında savaş biter, yeniden inşa süreci başlardı. Bir göç dalgası olduğunda bunun belirli bir bölgeye özgü olduğu varsayılırdı. Ama artık her şey daha farklı. İklim krizi sadece çevre sorunu değil, tarımı, gıda fiyatlarını, göçü, savaşları ve ekonomik istikrarı direkt olarak etkiliyor. Kuraklık milyonlarca insanı yerinden ediyor, bu da göç hareketlerini artırıyor.Göç sadece sınır sorunu değil; eşitsizliklerin, savaşların ve iklim krizinin sonucu. İnsanlar keyiflerinden değil, yaşadıkları yer artık yaşanamaz hale geldiği için göç ediyor.Otoriterleşme sadece bazı liderlerin kişiliğiyle açıklanamaz. İnsanlar belirsizlik ve korku arttığında daha güçlü, daha sert, daha korumacı yönetimlere yöneliyor.Ekonomik eşitsizlik ise sadece gelir dağılımı meselesi değil; toplumların geleceğe olan inancını aşındırıyor. İnsanlar çalıştıkları halde daha iyi bir hayat kuramayacaklarını hissetmeye başlıyor. Sorunlardan biri çözülse bile diğerleri onu yeniden üretiyor. Bu yüzden sistem kendi yarattığı sorunları artık eskisi gibi absorbe edemiyor. Duymaya alışık olduğumuz, teknoloji her şeyi çözer, ekonomik büyüme herkesi refaha ulaştırır, demokrasi her zaman yolunu bulur, yarınlar bugünlerden daha iyi olacaktır gibi sözler artık hiç birimizi ikna etmiyor.Kitapta sürekli hissedilen duygu umutsuzluk değil bence daha çok ufuk kaybı.Eski ideolojiler, eski siyasi formüller, eski ilerleme hikâyeleri artık bize anlam veremiyor.Ama onların yerine geçecek yeni bir düşünce de henüz ortaya çıkamadı. Bu noktada yazarın sık
Kum Tefrikaları, kuytunun, saplanıp kalmanın, kendine gömülmenin, uzaklara düşmenin, öteki bile olamamanın, boşluğun, hevesin, meşgalenin, Doktor Mithat'ın, Murat Hoca'nın, Yurdanur Hala'nın, Şevket Kemal Bey'in, ölülerin, kelimelerin, telgraf tıkırtısının, tozun, rüzgârın, bulutların, bütün o yılların ve de üstümüzden esip geçen diğer şeylerin hikâyesi...
“Ne yazsa okurum" dediğim yazarın son kitabını okuyamadım1000Kitap
Evet, tam elli gündür elimde sürünen Neyi Bilebiliriz? romanını yarım bırakmaya karar verdim.
Kitap, 2119 yılında geçiyor. İklim krizleri ve nükleer felaketlerle tamamen değişmiş bir dünyada, bir akademisyen 1990-2030 yılları edebiyatına ilgi duymaktadır. Tom Metcalfe isimli bu akademisyen, 2014 yılında yazılan ve dünyada tek bir nüshası kaldığı düşünülen gizemli bir şiirin peşine düşer.
Kitabı bir türlü ilerletemeyişim içime dert olduğundan sebeplerinden bahsetmek istiyorum.
Aslında bilimkurgu okumayı çok seviyorum. Fakat bu kitapta hem 2119 yılının distopik dünyasını hayal etmek hem de 2014 yılında hiç yaşamamış bir şairin, hiç var olmamış bir şiirinin peşinden koşmak zihnimi inanılmaz yordu. Muhtemelen bu benim zihnimin çalışma prensibiyle, kurguyu algılama biçimimle ilgili bir durum. Gerçeğe bu kadar benzeyen ama aslında tamamen kurmaca olan bu katmanlar arasında gidip gelmek beni çok yıprattı.
Üstelik kitabın ritmi de çok dengesizdi; bazı bölümler ne kadar güzel ve akıcıysa, bazı bölümler de bir o kadar sıkıcıydı. Ne zaman o sıkıcı bölümlere gelsem kitabı elimden bıraktım. Sonrasında ya araya başka kitaplar girdi ya da "Bunu bitirmeden diğerine geçmeyeyim." diyerek kendimi kapattım. "Bugün okurum, yarın ilerlerim." derken kitap tam elli gündür sürüncemede kaldı.
Sonuç olarak bu inatlaşmaya bir son veriyorum. Kitabı hakkıyla okuyup bitirebilenleri de gönülden tebrik ediyorum.