Nüfusun %80'i kırsal bölgede yaşamaktadır. Bunun önemli bir bölümü yerleşik değil göçebe bir hayat sürmektedir.
40.000 köyün 37.000'inde ne okul, ne yol, nede hastane vardır.
40.000 köyde 1 1 milyon insan yaşamakta ama sadece %2'si okuma yazma bilmektedir.
1922 yılında yapılan araştırmaya göre 1950 köyde sığır vebası hastalığı vardır.
Kurtuluş savaşı sırasında 830 köy tümüyle, 930 köy ise kısmen düşman tarafından yakılıp yıkılmıştır.
Yanan bina sayısı 114.408, hasar gören bina sayısı ise 11.104'dür. Nerdeyse bütün ülkeyi yeniden inşa etmek gerekmektedir.
4 mevsim kullanılacak durumda karayolu neredeyse yoktur. Toplam karayolu uzunluğu 2500 kilometreyi geçmemektedir.
Anadolu'da bulunan 3765 km. demiryolunun 1 metresi bile bizim değildir.
Denizcilik acınacak durumdadır çünkü Il. Abdülhamit döneminde donanma Haliç'te çürütülmüştür.
Toplam nüfusun % 82 si tarımla uğraşmaktadır. Ülke gelirinin % 52'si tarımdan elde edilmektedir. Ancak tarım ilkel yöntemlerle yapılmakta, topraklar bilinçsiz işlenmekte olduğu için üretim verimli olmamaktadır.
Ziraat mühendisimiz yok denecek kadar azdır.
Ekmeklik unumuzun çoğu dışarıdan geliyor.
Sığır vebası sayıları zaten az olan hayvanları öldürüyor.
Köylü topraksız, birçoğunun sığırı ve sabanı bile yok.
Doğu illerimizde, değil Cumhuriyet yönetimiyle, insanlıkla ve Müslümanlıkla bağdaşmayan ağa, derviş ve aşiret düzenleri var.
Hər bir adam onu əhatə edən şəraitin bütün mürəkkəbliyini ən xırda təfərrüatına qədər bildiyinə görə qeyri-ixtiyari olaraq elə güman edir ki, bu şəraitin mürəkkəbliyi və onu aydınlaşdırmaq məsələsindəki çətinlik yalnız ona məxsus şəxsi, təsadüfi xüsusiyyətdir və heç cür düşünmür ki, başqaları da eynilə onun kimi öz şəxsi şəraitinin mürəkkəbliyi ilə əhatə olunmuşdur.
Il. Dünya Savaşı yıllarında Türkiye'nin çektiği sıkıntılarla diğer ülkelerin çektiği sıkıntılar karşılaştırıldığında Milli Şef İsmet Paşa'nın şükranla anılması gerekir. Milyonlarca insan ölmüş, Avrupa ülkelerinde ekonomi çökmüş, kentler yerle bir olmuştur. Türkiye'nin savaşa dahil olması için birçok ülke baskı yapmış hatta 30 Ocak 1943'de İngiltere Başbakanı Winston Churchill gizlice Adana'ya gelip İsmet Paşa ile görüşmüştür. Ülkemizi bu savaş belasından ustaca koruyan, bunun için gerekli tedbirleri almak üzere tasarruf yoluna giden İsmet Paşa, bütün bunlara rağmen karşı devrimciler tarafından ülkeyi aç bırakmakla suçlanarak yıpratılmaya çalışılmıştır.
"İsmet Paşa ülkeyi aç bıraktı" suçlaması getirenlere sormak gerekir: Tüketimi azaltma yoluna gitmek, gıda stoku yapmak, askeri gücü en yüksek noktasına çıkarmak yani ülkeyi dışarıdan gelmesi muhtemel bir saldırıya karşı hazırlıklı hale getirmek, bir asker ve devlet adamına yakışır öngörülü bir siyaset değil de nedir? Bu topraklar, daha yirmi yıl önce düşman çizmeleri altından kan ve can pahasına kurtarılmamış mıdır? İşte bunun bedelini ödemiş olan bir halkın temsilcileri, bir Dünya Savaşı şartlarında da genç devleti savunmak için gereğini yapmasını bilmişlerdir.
"Dünya çok uzakta... Ama yine de çok yakın... Artık beni hiç il gilendirmiyor. .. Ama yine de etrafımdaki her şeyi acı veren bir şekil de hissediyorum...
İki dost mübahisə edir.Mövzu isə siqaret çəkərkən İncil oxumağın düzgün olub-olmaması ilə bağlı imiş.Cavabı tapmaq üçün Papanın yanına gedirlər.Ayrı-ayrılıqda suallarını verirlər.Biri siqaret çəkməyə icazə alır,o biri isə bunun günah olduğunu eşidir.
İcazə ala bilməyən sualı belə vermişdi:
-Papa həzrətləri,İncil oxuyarkən siqaret çəkmək istəyirəm,mümkündürmü?
-Oğlum,İncil oxuyarkən Tanrı barədə düşünmək lazımdır.O əsnada siqaret çəkmək diqqətini dağıdacaq,buna görə də olmaz!
İcazə alanın verdiyi sual isə belə idi:
-Papa həzrətləri,siqaret çəkərkən ürəyim İncil oxumaq istəyir.Amma siqaret çəkirəm deyə kitabı əlimə ala bilmirəm.Sizcə ,oxuya bilərəm?
-Oğlum,harada və hansı vəziyyətdə olursan ol,İncil oxumağa ehtiyac hiss etdiyin an oxuya bilərsən.