-Ah zavallı Cevher! Seni ben öldürdüm...
Eğilerek alnından öptü... Belki de bu acıyan öpücük, zavallının kana bulanmış vücuduna bir an için hayat vermişti ki gözlerini açtı.
Dilber baş ucunda ağlamaklı bir sesle:
-Merhametli Cevherciğim! Ah niçin kendini bu hâle koydun? Ben sana ne yaptım ki benim yolumda hayatını feda ettin?
Cevher, sonsuz bir sessizliğe teslim olmaya başlamış bir sesle:
-Çünkü seni seviyordum... Zararı yok... İlk gördüğüm zaman senin gözlerin kalbimde öldürücü yaralar açmıştı... Zaten yaşayamazdım...