"..Babanla bizim gençliğimizde kulüplerde bir afiş asarlardı: Her tarafı zincirlerle kaplı yeryüzünde, işçi sınıfı bu zincirleri elindeki balyozla bir anda sarar. İşte biz bu zinciri yeryüzünden koparmak, söküp atmak için yaşıyoruz. Daireler, gramofonlar, portreler... İşte bizim seninle portremiz: Elimizde balyoz, habire zincirleri dövüyoruz!"
hiçbir şey bilmemek, hiçbir şey öğrenmemek, hiçbir şey istememek, hiçbir şey duymamak, yalnız uyumak, uyumak hep, bugün tek dileğim bu. utanılacak, rezil bir dilek, ama yürekten.
Küçücük adımlarıyla büyük bir koşuya çıkmış
Var olmaktan önce görünmek istiyor.
Bir insan resmi çiziyorum önündeki kağıda
Dili ensesinden çekilmiş, gözleri yarılmış nar
Suçu neydi diye bana soruyor.