ilkayca1yorum
@ilkayca
Şu anda okuduğu kitap
Spencer Holst... Büyücünün kızı..
.
️Tanımlanması, olabilirin öykülerin yazarından tam bir oyunbazlık sunduğu yazılarıdır bana göre. Evet yazar tam bir oyunbaz sihirbaz. Okuyucuyu büyüleyen masalımsı gerçeklik fışkırıyor satırlarından. Zihni dengesi arafta kalmış hikayelerinin tadını saç tellerimde oluşmuş turuncu bir yansımanın mutluluk vericiliği kadar hissettim. Doğan bebek mavi bir mürekkeple damgalanarak hayata merhaba demez mi zaten de neden iki farklı kişi bir kişi oluveremezmiş zannederiz. Her hikayenin zaten tek sonu yok mudur hayatta da? Ama bir hikayenin iki zihinle tek kalemle yazılmasının en tatlı halini bu kitapta okudum diyebilirim.
.
Tepede duran devasa bir avizenin ve beş yüz mumun hipnotizliğini yaşadığım anın imtikamını Dük'ün kızı aldığı an uyanmıştım ki Holst yarım kalmış bir kitabı kendince tamamlamıştı bile.
.
Tam ayıldım derken çocukluklar korksun diye yazılmış ama yetişkinlerin anlatırken titredikleri , çocukların ise hiçbir şeyin farkında olmadıkları bir hikayeyle "sesim benim mi yoksa birisinin taklidiyle mi edindim?" in şaşkınlığıyla son bulan bir hikayenin içindeydim.
.
İki aynanın ortasındayken oluşmuş sonsuz yansımadan kurtulmanın aynaya biraz yaklaşmak olduğunu farkettiğimde eski bir daktilodan nargile fokurtusunu duyduğum tak taklar geliyordu. Balın kokusuna karışmış karbonmonoksit kokusu burnumdaydı.
.
Gerçek itiraflarını yazan hikayecenin hayatı ne kadar ilginç geldiyse müzik kopyalayıcısının hikayesi bir o kadar inanılası bir masaldı gözümde. Ama o davul seslerinin tam tam ları kulaklarımda yankılanırken her bir bölümüne saygıyla başını eğdiğim Büyücünün Kızı kitabı ölmeden önce okunması gereken yüz kitap arasına girmesi şart olanlardanlığına kanaat getirdim.
Ama en az doksan dokuz nitelikli kitap okumuş kişiler yüzüncü kitap
Yaşar Kemal... İnce Memed....
.
Bir başkaldırışın romanıdır İnce Memed. Cumhuriyetin ilk yıllarında Toraslarda bir köy olan Değirmenoluk'un içine kapalı yaşamının sonuçlarını yaşayan her bir köylünün; cahil bırakımışlığı, sefalet dolu yaşamları, bir ağaya bağlı kalıp sömürülmesiydi ilk adımı. Küçük bir çocukken bile başkaldırısını gerçekleştirmişti Memed. Çalışmak, emek vermek değildi katlanamadığı. Yok sayılmak, köle olmaktı onu asiliğe götüren. Ne de haklıydı yiğit oğlan. Sonraki adımlarda kabaran yürekler, "Ah!.." eden diller, toprağı sulayan gözyaşları ile koştu kalemi Yaşar Kemal'in. Bizden bir ağız kullandı. Sanki duydu da bir bir aktardı okuyucuya. Hiç bozmadı, çok süslemedi olayları. Koştu ama sonuna gelmedi yolun. Acıtsa da kalbin en ince telini, türkü devam edecekti. #ilkaycabiryorum
.
Yaşar Kemal'in 1955 yılında basılmış ilk romanıdır İnce Memed. Birçok ödül almış ve kırktan fazla dile çevrilmiş olan eser, yüz kişilik bir jürinin olduğu Hürriyet Pazar tarafından "Türk Edebiyatının Gelmiş Geçmiş En İyi 100 Romanı" listesinde birinci sırayı almıştır. Ayrıca eser, 1984 yılında İngiliz aktör ve yazar Peter Ustinov tarafından Memed My Hawk (Şahinim Memed) adıyla sinemaya uyarlanmıştır. Onaltı yaşında şiirle adım attığı serüvenine nice öyküler, senaryolar, fıkralar, folklor denemeleri, ağıtlar sığdırmış, gazetelerde köşe yazarlığı yapmış olan Yaşar Kemal, dört ciltten oluşan İnce Memed serisini otuziki yılda tamamlamıştır. Çok genç yaşlarda tek kitap halinde sadeleştirilmiş halini okuduğum eseri büyük bir zevkle okumaya başladım. Birinci kısım bitti. Diğer ciltlerde beni nelerin beklediğini özet olarak hatırlasam da bir süre sonra devam edeceğim okuma serüvenime büyük hasret duyuyorum şimdiden.
Yazara arzı hürmet ederim...
#kitap #okudumbitti #yaşarkemal
Sabahattin Ali... Kağnı Ses Esirler...
.
Bir ziyafete davet edilmiştim. Davetiyede yazılanlar beni ziyadesiyle merak içine düşürmüştü. Başlangıç kısmındaydım ve KAĞNI benzeri bir tekerlekliyle gelen soğuklar gelip masaya dizildi. İştah kabartan ama soğuk mezelerin hepsinden tattım. Ağzımda baharatların keskin tadı vardı. Her biri birbirine benzeyen ama bir o kadar da farklı, minik minik tabaklara özenle servis edilmiş bu tatlar açlığımı bastırmak bir yana dursun daha da acıkmama sevep olmuştu. Başlangıç bölümü bitmişti ve yanımda bulundurduğum çizgisiz not defterime zihnimde bıraktığı birer çiziği atıyordum ki bir SESle kendime geldim. Kalem gibi garsonlar bir taraftan başlangıç bölümünde sundukları minik tabakları kaldırırken sanki soğumasından korktukları ana yemekleri masaya diziyorlardı. Tabaklar bu sefer daha büyüktü ve sunuma daha uzun süre zaman harcandığı belli olan her biri ayrı ayrı hoş kokan yiyecekleri masaya bıraktılar. Sırayı bozmadan tattım her birini. Hepsi çığlığa benzer cızırtılar çıkarıyordu oldukları yerde. Sanırım "ses" denmesi bundandı bu bölüme. Sıcaktı hepsi ve acı doluydu içleri. Acı dediysem hemen belli etmiyorlardı tatlarını. İnce ince alay edercesine başlayan ilk ağıza alışta önce hoş bir tat beliriyordu damakta. Ardından sanki ekşi bir rayiha bürünüyordu dudakların etrafında. Tam, yalarsam midem mi bulanacak korkusundayken büyük bir tatlı acı boğazımdan kaburgalarıma doğru ilerleyiveriyordu. Nasıl güzel kullanılmıştı ana tatlar. Hiç biri bir diğerinin üstüne çıkmamıştı. Midemden doyma sesleri yükselirken ben biraz acı yüklü ama bir o kadar da malzemelerin hayranlık uyandıran kullanım şeklinden mesut bir halde, elime tekrar kalemi alıp çizikler atıyordum ki iki kalem garsonun ellerinin arasında bir ESİR gibi ayaklarımın dibine kadar
