İlkay Kırman
@ilkaykrman
• Hissikablelvuku
Şu anda okuduğu kitaplar
“Görevli astsubay, diğer sanığın bütün bunları kendisine söylediğini, ancak zapta geçirmeyi unuttuklarını söyleyecek, ne acıdır ki mahkeme de bu anlatımı delil olarak kabul edip mahkûmiyete gidecekti.
Bir adamın, ceza yasasındaki en ağır cezaya çarptırılması -ki kitapta bahsedilen ‘idam’dır- için görevli bir astsubayın, “Bana bunu söylemişti!” demesi yetiyordu. Hukukçu olarak, hukukun üstünlüğüne gönül vermiş biri olarak üzülmemek, kahrolmamak mümkün mü?”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
spoiler* içerebilir. son sahne*
SESSİZ SAHNE “Kaymakam tam ortada elleri iki yana açık, başı arkada, bir sütun gibi durur. Onun sağında, ona doğru hamle yapan karısıyla kızı; onların arkasında seyircilere şaşkınlık içinde bir şeyler sorar gibi yapan posta müdürü; onun arkasında en şaşkın ve masum haliyle Luca Lukiç; onun arkasında, sahnenin en ucunda, birbirine yaslanan ve kaymakamın ailesine alaycı yüzlerle bakan üç konuk kadın durur. Kaymakamın solunda ise; sanki bir şey dinliyormuş gibi başını biraz yana eğen Zemlyanika; onun ardında ellerini açmış, neredeyse yere oturur halde ve dudaklarını sanki ıslık çalmak ya da “Bu ne rezillik!” demek istercesine büken yargıç; onun ardında seyircilere dönmüş, alaycı gözlerle kaymakama bakan Korobkin; onun ardında sahnenin en dibinde ellerini birbirine doğru uzatmış, ağızları ve gözleri sonuna kadar açık Bobçinski ve Dobçinski vardır. Diğer konuklar heykel gibi dururlar. Bütün oyuncular bir buçuk dakika kadar bu halde dururlar. Perde iner.”
