libraryofilke
@ilkesy
@libraryofilke | instagram
Şu anda okuduğu kitap
"Geber Aşkım" filmi ve romanı bana hep her şeyin yokuş aşağı yuvarlanışını hatırlatıyor. Hayatta bazı zamanlar bu hali yaşıyoruz. Bazen aniden, bazen de yavaş yavaş.
Burada ise lohusa depresyonu iletişimsiz bir ilişkinin
bitişiyle birleşince , sinir sisteminin günbegün rayından çıkışına tanık oluyoruz.
Rahatsız eden, ortada duran ama bir o kadar görünmez bir hava hakim. Yanlış giden bir şeyler var ama düzeltecek enerji kalmamış. Ve en kötüsü, düzeltmek de istenmiyor. Bu "şey"in ne olduğunu anlamaya çalışırken zaten her şey sona eriyor.
Aslında en iyi tanım kitabın arka kapağında yapılmış
"çatlaktan sızan bir roman değil, bizzat o çatlağın kendisi".
Geber Aşkım
Geber Aşkım
Reklam
Vertigo dört öyküden oluşuyor. Her biri birbirinden bağımsız, ama hepsinde aynı melankoli duygusu hakim.
ilk öyküde Stendhal'den bahsediliyor, ikinci öyküde yazar kendi hayatı ve gezilerini anlatıyor, üçüncü ve en ilgimi çeken öykü Kafka'nın hayatından bir kesit. Dördüncü öyküde ise doğduğu yere yaptığı ziyareti ve orada yaşayan insanları anlatıyor.
Bu okuma deneyimi bana Sebald'ın zihninin içinde
dolaşıyormuşum gibi hissettirdi.
W. G. Sebald 
Vertigo
W. G. Sebald Vertigo
Yunjae, beyninde duyguları yöneten badem şeklindeki amigdala bölümünün küçük olması nedeniyle başkalarının duygularını hissedemeyen özel biri. Annesi ve ninesinin desteğiyle normal bir hayat sürebilmek için evde eğitim alarak büyüyor. Ancak doğum gününde yaşadığı trajik bir olayla ailesini kaybediyor ve yapayalnız kalıyor.
Bu noktadan sonra hayatına giren insanlarla kurduğu ilişkiler ve onları anlama çabasıyla geçen süreçlere tanık oluyoruz. İyi ya da kötü duyguları anlayabilmenin önemini, hatta ne kadar hayati olduğunu bir kez daha fark ediyor insan.
Sevdiğim bir kitap oldu.
Badem
Badem
Tara Westover, bu kitapta kendi hayat hikâyesini anlatıyor. Devlet okuluna hiç gönderilmeyen, hatta resmî bir kaydı ve kimliği bile olmayan bir kız çocuğu. Baskıcı, katı ve şiddetin hâkim olduğu bir aile ortamında büyüyen Tara, dünyayı yalnızca ailesinin sunduğu dar ve çarpıtılmış bakış açısından tanıyor.
Tüm bu atmosferden, tamamen kendi çabasıyla çalışarak çıkmayı başarıyor. Harvard ve Cambridge gibi dünyanın en prestijli üniversitelerinde eğitim almaya başladığında, gerçek dünyanın ona çocukluğundan beri dayatılan inançlardan, yalanlardan ve saptırılmış bilgilerden ne kadar farklı olduğunu fark ediyor. Bu fark ediş, onun için bir aydınlanma anı oluyor.
Ancak doğduğu andan itibaren benimsemeye zorlandığı düşünceler ve yaşam tarzından kopmak, hem fiziksel hem de psikolojik olarak son derece yıpratıcı oluyor onun için. Kitabın sonlarına doğru Tara, duvarı boyamış olsa bile, o duvardaki çatlakların yerini hâlâ çok iyi biliyor.
Kitapta baskın olan karakterlerden de kısaca bahsetmek istiyorum.
Baba figürü devletin sunduğu tüm imkânlara karşı çıkan, kıyamet gününü bekleyen, hurdacılık yapan ve ailesinin ölümcül kazalar geçirmesine neden olan bir karakter. Tüm bu kazalara rağmen, hastaneye gitmeyi kesinlikle reddediyor. (Beni en çok etkileyecen buradaki acımasızlık oldu.)
Anne figürü ise bana göre babadan bile daha tehlikeli; çünkü zulme göz yuman en büyük zalim konumunda. Evde süren tüm şiddete müdahale etmek yerine sadece sessiz kalır; engel olmaz, aksine devamlılığını sağlayan en büyük dayanak olur. Modern tıbbı bütünüyle reddeder. Beyin travmasını uykuyla, kırıkları kendi kendine iyileşmeye bırakarak, üçüncü derece yanıkları ise otlar ve yağlarla tedavi edebileceğine inanır. Çocuklarının ciddi ve hayati risk taşıyan yaralanmalarını bile doğal yöntemlerle
Bir ömür beklenen bir yüzleşme.
Çocukluktan beri dost olan iki yaşlı adam.
Henrik, aristokrat bir aileden gelen disiplinli bir general. Konrad ise sanatçı ruhlu, daha kırılgan; Henrik kadar güçlü ve varlıklı bir aileden gelmiyor.
Konrad, 41 yıl önce ansızın ortadan kayboluyor. Henrik ise bu gidişin ardındaki nedeni düşündüğü, yalnızlık ve sessizlikle dolu uzun yıllar geçiriyor.
Ve bu iki eski dost, yıllar sonra yeniden karşı karşıya geliyor.
Henrik, arkadaşına duyduğu öfkenin, kıskançlığın ve saklanan duyguların bir insanı nasıl değiştirebileceğinin canlı bir örneği. Bir sohbet gibi başlayan buluşma, yavaş yavaş Henrik’in uzun bir monoloğuna dönüşüyor. Konrad neredeyse hiç konuşmuyor; Henrik aradığı cevapları, kırk yıldır görmediği dostunun sessizliğinde buluyor.
Ve ortaya insan ilişkilerine dair yoğun ve ustalıkla yazılmış bir metin çıkıyor.
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Reklam