"Evvel zaman içinde bir gün insanlık bölünmüş. Bazıları, yeni bir site inşaa etmeye giden göçmenler gibi ayrılmışlar. Diğerleri kalmışlar. O zamandan beri birbirine paralel iki insanlık vardır. Biri ışık içinde yaşar ama gölge yapar. Diğeri gölgede yaşar ama ışık taşır. Her biri kendi yolunda ve kendi ritmince ilerlemiştir..."
Muhittin gene duygulandığını fark etti. Refik e sevgiyle baktı, ama bunu bundan sonra kolay kolay yapamayacağını anladı. Aklındaki Refik görüntüsü kirlenmiş, lekelenmişti. "Bedelini ödemeden hayatında derinlik arıyor!" diye düşündü. İçinden onu cezalandırmak geldi.