İlknur
@ilknuryl
Kitap okuma alışkanlığı kazanmaya çalışıyorum.
Hayatının büyük bir bölümü boyunca annesini özlemişti ve bu özlem, bulamadığınız bir oyuncağa ya da eşyalarınızı paylaşmayı kabul etmediğiniz için artık size gelmeyen bir arkadaşa duyulan özlem gibi değildi. O, annesini özlemişti. Bu duygu hep içindeydi, gün boyunca ağrıyan ve gece olduğunda keskin bir acıya dönüşen bir boşluk. Kendi kendine eğer annesi geri dönerse artık iyi bir kız olacağına söz vermişti. Mükemmel bir kız. Yanlış yaptığı ya da söylediği ne varsa düzeltecek ya da değiştirecekti. Her şeyden çok, annesinin onunla gurur duymasını istiyordu.
Ama şimdi ne yapacağını bilmiyordu. Hayallerinde hep yalnızca ikisi uzaklara giderlerdi, sadece ikisi, el ele.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
II. Dünya Savaşı'nda Hiroşima'ya atılan atom bombasının yıkıcı etkisini, 12 yaşındaki bir çocuğun gerçek yaşam öyküsü üzerinden anlatan bir kitap. Sadako, atletizm takımına girmek isteyen, koşmayı çok seven hayat dolu bir çocukken; bombadan on yıl sonra "atom bombası hastalığı" denilen lösemiye yakalanıyor.
Kitabın en vurucu noktası, Sadako'nun o meşhur Japon inancına tutunması. Eğer kağıttan bin turna kuşu katlarsa iyileşeceğine inanıyor ve hastane odasında var gücüyle buna odaklanıyor. Onun bu çabası, aslında savaşın ve hastalığın ortasında insanın umuda ne kadar muhtaç olduğunun bir kanıtı gibi. Savaş bitti denilse bile etkilerinin yıllar sonra çocukların hayatını nasıl yarım bıraktığını görmek insana ağır geliyor.
Bu kitabı kardeşimle birlikte okuduk. O da Sadako ile aynı yaşta. Bu yüzden hikaye beni biraz daha fazla etkiledi. Sayfa sayısı az, bir oturuşta bitiyor ama hissettirdikleri çok daha derin. Aslında kitabın ruhunu şu alıntı çok iyi özetliyor:
-Ölmek insanın canını yakar mıydı?
Yoksa uykuya dalmaya mı benziyordu? 
Eleanor Coerr
Eleanor Coerr
%2 (5/240 syf.)
Bugün benim doğum günüm. Otuz üç yaşındayım.
Tuhaf. Erişeceğimi hayal ettiğim yaştan fazlasıyım. Hayal gücüm ancak bu kadarına izin vermişti. Artık annemin yaşını geçtim; ondan yaşlı olmak tuhaf bir his. O otuz ikiye geldi ve orada durdu. Ben onun yaşını geçtim ve durmayacağım. Yaşlanacağım, yaşlanacağım ama o hep aynı yerde kalacak.
Sadece buradaki sıkılmış garson kız da olsa etrafta başka insanlar varken bir şekilde kendimi insanmışım, dünyayla sahiden bağım varmış gibi hissediyorum. Öteki türlü yok olma tehlikesi varmış, yok olacakmışım gibi geliyor.