Giz
@ilmagicomondodeilibri
474 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Natüralizmin kurucusu ve en önemli temsilcisi olarak görülen Emile Zola, bu akımın ilkelerini uygulama amacıyla Rougon-Macquart serisini kaleme almış, Nana da bu serinin içerisinde yer almaktadır. Yazar her kitabında olduğu gibi bu kitabı için de uzun yıllar araştırma yapmış, kitapta geçen mekanları gerçek mekanlardan seçmesinin yanı sıra sofrada sunulan yemekler gibi ufak ayrıntılara bile aynı önemi vermiş. Önsöz kısmında kitap hakkında bu tarz bilgilere yer verilmesi çok hoşuma gitti. Esere başlamadan önce güzel bir hazırlık süreci oldu benim için. :)
Nana, çamaşırcı bir annenin ve sarhoş bir babanın kızı olarak dünyaya gelmiş ve çocukluğu yoksulluk içinde geçmiştir. Bir evlilik yapmış ve bir çocuğu olmuştur. Fahişelik yaparak yaşamını sürdürmektedir. Onun için gençliği ve güzelliği her kapıyı açmaktadır, öyle ki hiçbir yeteneği olmamasına rağmen sırf güzelliğinden dolayı tiyatroda kendisine yer bulmuştur. Nana’nın güzelliğini kullanmasını ve erkeklere her istediğini yaptırarak konumunu daha iyiye taşıma çabasını okuyoruz. Yazar bu hayatı anlatırken toplumun yaşayışına, ahlaki değerlere, ikiyüzlülüğe, çıkarcılığa ve bunun gibi birçok kavrama değiniyor.
Nana benim için hem okuması kolay hem de zor bir eser oldu. Kitabın en başından beri yazar o kadar güzel kişileri ve mekanları tasvir etmiş ki ben de o mekanlarda geziniyor ve kişileri tanıyor gibi hissettim, bu da karakterlerin yaptıkları her davranışta sinirlenmeme ya da sevinmeme neden oldu.
Nana’nın bazı zamanlarda çocuğuna olan özlemini dile getirmesi, kendisinin borç içinde yüzerken başkasına elindeki son parayı verebilmesi, sevdiklerine elinden gelen yardımı hiç düşünmeden yapması sizi ona yakınlaştırıyor, tam düzenli bir hayata geçiş yapacak derken tekrardan yanlış kararlar vermeye başlaması ise sizi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Svevo, bu eserinde başlıca dört kahramanın yaşantılarına, onların iç dünyasına ve düşüncelerine yer veriyor. Bu dört kahramandan biri olan Emilio eserin merkezinde yer almaktadır. Diğer karakterler ise Emilio’ya bağlı olarak ortaya çıkarlar. Bunlar, Emilio’nun kız kardeşi Amalia, yakın dostu Stefano ve sevgilisi Angiolina’dır.
Kitapta olaylardan çok, bu olayların kahramanların iç dünyasında yarattığı etki anlatılmaktadır. Yazar, karakterler üzerinden dönemin burjuva toplumunu yansıtmaya ve toplumun yaşadığı sıkıntıları ve bulunduğu koşulları aktarmaya çalışmış.
Kitabın ilk bölümleri karakterleri tanıma açısından durağan geçiyor, daha sonra ise Emilio’nun Angiolina ile tanışması ve ilişkileri üzerinden kitap ilerliyor. Kıskançlığın, pişmanlığın, çaresizliğin, umutsuzluğun kısacası her duygunun hissedildiği bir okuma serüveni başlıyor.
Olaylar başkarakter Emilio’nun gözünden aktarılıyor ama yazar anlatıcı olarak bazı yerlerde araya giriyor ve Emilio’nun anlatımını birçok yerde yalanlıyor. Bu durum aslında Emilio karakterinin çoğu zaman gerçekleri görmek istemeyip kendini kandırmaya çalışmasından kaynaklanıyor. Bu durumlarda birçok kez Emilio’yu silkelemek istemedim değil, bazen bariz olan birçok şeyi o kadar çok görmezden gelmeye çalıştı ki pes artık dedirtti. :)
Eserde zıtlıklardan fazlasıyla yararlanılmış. Örneğin kitabın ismi. Her ne kadar karakterler genç olsa da aslında yaşlılık ismi esere tam anlamıyla uyuyor. Yaşantılarının tekdüzeliğinden yorulmuş ve zamanından önce yaşlanmış gibi karakterlerimiz. Özellikle de Emilio’nun kardeşi Amalia. Gençliğini yaşamamış, sağlıksız, neşeden yoksun, her günü monoton geçen ve hayallerde yaşayan bir karakter. İki kardeşin aksine arkadaş Stefano ve sevgili Angiolina ise hayatın sağlıklı, dinamik ve eğlenceli kısmına denk
Başkahramanımız adından da anlaşılacağı gibi-Efsuncu Baba- büyülerle ve tılsımlarla uğraşan, yapacağı her işini uğurlu bir saate denk getirmeye çalışan, uğursuz saat ve günlerde hiçbir işini yapmayan, yazdığı tılsımlar sayesinde kendisinin ve çevresinin başına bir şey gelmeyeceğine inanan biridir. Öyle ki, bir tılsımla ölümcül hastalıklardan kurtulacağına inandığı gibi evine yaptığı tılsımlarla da hiçbir hırsızın evine giremeyeceğine inanmaktadır. Kısacası, her anını böyle yaşamaktadır.
Efsuncu Baba, eline geçen bir kitap sayesinde orada yazılanları gerçekleştirdiği takdirde bir define bulacağına inanmaktadır, kitapta yazılana göre bu defineyi iki tane insan kılığına bürünmüş melek sayesinde bulabilecektir. Agop ve Kirkor adlarında iki gençle karşılaşır. Ve böyle Efsuncu Baba’nın karşılaştığı iki iplikçi genci kitaptaki melekler sanmasıyla define arayışları başlar.
Bu iki gencin diyalogları şivelerle verilmiş ve her ne kadar anlaşılır olsa da -ki olmayan kısımlar dipnot ile çok güzel açıklanmış- arka arkaya okumak bir süre sonra beni zorladı ve ara vermek zorunda kaldım. Bir de bazı kısımlar bana orta oyunlardaki abartılı diyalogları hatırlattı, seyirciyi güldürmek adına abartılı konuşmalardan yararlanılmış gibiydi.
Ayrıca, her ne kadar kitap konusu define arayışı gibi görünse de aile bireylerinin de yaşadığı durumlar anlatılarak iyice karakterlerin içinde bulunduğu durum ve toplumsal yaşam yansıtılmaya çalışılmış ve anlatımın gidişatına yön verilmiş.
Define arayış macerasının anlatımı merak uyandırıcıydı, bu kadar kısa bir eser olmasına rağmen sonuç aceleye getirilmemiş ve ayrıntılı, birçok noktaya açıklık getirir şekilde sonuçlanmıştı. Kitaptan her ne kadar siz bir kıssadan hisse çıkartmış olsanız da bu durum yazara yeterli gelmemiş ki sonunda kendisi de vermek
Ihlamura batırılan bir madlen ile başlayan unutulmaz yolculuğum bu kitap ile ne yazık ki sona erdi. Birbirinin zıttı o kadar çok duyguyu bir arada yaşıyorum ki şu an. Hem mutluyum Prost’u ve onun saatlerce üzerine konuşmaya doyamadığım kalemiyle tanıştığım için hem de üzgünüm böylesi beni etkileyen bir seriye veda ettiğim için, şu durumda karşımda François olsa yüzüme güler, sonra da ardımdan ‘deli mi ne’ der, söylene söylene çekip giderdi. :)
Kitap yine uzun ve bir o kadar da tanıdık betimlemeyle başlıyor, yine aynı duyguları hissedeceğimi, kaldığımız yerden her şeyin aynı şekilde devam edeceğini düşündüm, açıkçası kitapta bir durağanlık bekliyordum ama ilerleyen sayfalarda bazı tanıdığımız kişilerin çok farklı yönlerini görmek beni fazlasıyla şaşırtmadı diyemem, özellikle de M. De Charlus.
Kitabın ilk kısımlarında kahramanımız biraz geri plandaydı, her zaman alışık olduğumuz o duygu durum aktarımlarından uzak bir okumaydı, bunun sebebi de savaşa dair satırlara uzunca bir şekilde yer vermesiydi. Savaş taraflarının tutumu, bazı yerlerde savaşın izlerinin yoğun yaşanması ama kimi yerlere hiç uğramamışçasına hayatın devam edişi, zamanla insanların düşüncelerindeki çelişkiler gibi farklı noktalara değinilmişti. Özellikle bazı soylu kimselerin menfaatleri uğruna gerçek düşüncelerini gizlemesi ise ilginçti. Hatta kitabın bir bölümünde, olmazsa olmaz sosyete davetlerimizin birinde çok ses getiren Dreyfus olayında asla aynı noktada bir araya gelemeyenlerin başka çıkar uğruna dost olmalarına tanık oluyorsunuz, bu satırlarda en çok aklıma Swann geldi. Hatta kahramanımız onu anımsatacak diyaloglara girmek istese bile sosyetenin onu tanımaz tavırları, en sinir olduğum kısımlardı. İkiyüzlülükte kısacası sınır tanımadılar.
Kitabın ortalarına geldiğimizde ise Zaman kavramı
Bazı kitaplar vardır, okursunuz, çok keyif almışsınızdır, kitabın birçok sayfasında yeri gelmiştir kahkahalar atmışsınızdır, yeri gelmiştir hem kızmış hem de eleştirmişsinizdir. Birçok duyguyu birden yaşamışsınızdır. Okurken bir sürü yorum yapmış, fikir yürütmüşsünüzdür, bu durum kitabın son sayfasına kadar sürmüştür. Asıl sorun bundan sonra başlar, kitabın sayfasını kapattığınız an, biri size nasıldı dese o an ne diyeceğinizi bilemezsiniz. Bu durumu ben bir gösteriye gidip saatlerce esprilere gülüp anekdotlara hayran kalıp ardından hiçbirini aktaramamaya benzetiyorum, bu kitap da bana bu duyguyu yansıttı.
Tristram Shandy, anlatılmaz, ancak yaşanılır diyebileceğiniz bir karakter. :) Tristram, size kendi hayatını anlatıyor, fakat bu sıradan otobiyografilerden çok farklı, çünkü romanın büyük bir kısmında kendisi yok, kendisi hariç bir sürü olaydan bahsediyor. Kitap doğumundan öncesine kadar gidiyor, annesi ve babasının evliliklerinden başlıyor. İlk iki bölümde henüz doğmamıştır ama anlattıklarına bakınca sanki yanlarındaymışçasına olayların en ufak ayrıntısına kadar bahsediyor. Ardından gelen iki bölümde ise doğumunun ilk gününde çakılı kalıyorsunuz, bir gün ötesine geçemiyorsunuz. Bu süreç diğer bölümlerde de böyle geçip gidiyor.
Kitap birçok atıflardan oluşuyor, kimi zaman Cervantes, Shakespeare, Vergilius gibi yazarlara, bazen tiyatro oyunlarına, masallara, romanlara. Bunlar, her bölümün sonunda Dipnotlar ile belirtilmiş. Bu durum hem hoşuma gitti hem de okumamı zorladı. Şöyle ki, her bölüm sonu yerine sayfa altlarında olsaydı sürekli aç-kapa yaparak okuma bölünmeyebilirdi ya da en sona koyulsaydı bulmak daha kolay olabilirdi. Onun dışında direkt okuyup geçeceğim birçok satırın aslında farklı anlamları olabileceğini görmemi sağlaması hoştu.
Kitaptaki her bir
