Bir insan bu kadar mı yanılır, yanıltılır, kandırılır.
Ne kadar saf salak biriymişim, herkesi kendim gibi sanmışım. Benim dostum, sevdiğim bu kadar hasta düşmüşken ben asla her şey olması gerektiği gibiymiş gibi hayatıma devam etmezdim. Her aklıma geldiğinde insanoğlunun ne kadar bencil bir pislik olduğunu hatırlıyorum. Ulan bazen hepinize inat toparlayıp, hiçbirinizi takmadan önüme bakacağım diyorum.
Sonra ölümün varlığı aklıma geliyor, taş çatlasın 30 yıllık ömrümüz kalmış 10 yıl nasıl geçtiyse bu da geçer, biter bütün hüzünlerim diyip yerime oturuyorum.
Ama hiçbirinizi affetmeyeceğim. Hele de insan yerine koyup kalbimde yer verdiklerim. Ne haliniz varsa görün.
bu şiir mısrasını alıntı olarak paylaşmak isterdiim ama bulamadım, kitabı yüklememişler maalesef 😭 ben de buraya bırakıyorum:
gökyüzünü sırtında taşıyan kadınlar vardır,
fırtınalara gülümseyen,
kendi masalını kendi kalemiyle yazan...
kalbindeki kırıklardan bile bir zırh yapan,
ve dünyaya inat,
kendi gökyüzünde parıldayan...
✨💗
Reklam
Gölge... kimsenin fark etmediği o hayaletinin ta kendisi. Var olmak için ışığa muhtaç olduğu kadar fazla ışıkta yok olmaya mahkum olan hayalet. İşte bu tezatlık ve içindeki ahengi temsil eden o isim gölge...
Orada olduğu bilinmesine rağmen fazla göz önünde olmamak için kendini gizleyen, kendine gizlenme kendine yönelme hali taşıyan durum gölge olmak.
Gözlerden ırak kalma arzusu, bir eksilme değil; aksine bir derinleşme gayreti, bir mukavemet biçimi olarak gören varlığını bir başkasının veya bir kaynağın gölgesine değil, bizzat kendi mahremiyetine vakfeden bu isim...
Beni tanımlayan bir durum gölge olmak zira sadece perdenin gerisinden izleyenler, hayatın o karmaşık ve gürültülü sahnesindeki asıl hakikati tüm çıplaklığıyla temaşa edebilirler."
"Göz önünde görünmemek için için bu ismi seçtim gölgesinden bile korkanlara inat gölge olmak"
İt olana tasma yerine taç takanlara duyrulur: Baya tuzlu oldu (:Hayata Dair
Bugün 2 ölçek mini tartoletlerin yarısıyla çikolatalı kurabiye yapacaktım. Dün akşamdan hamuru hazırlayıp dolaba atmıştım.
Normalde ince tanecikli tuz kullanıyoruz ve ben buzdolabı poşedinde şeker (!) buldum. O an taneciğine göre karar kıldım ve biraz loştu. Tuz olmasının mümkünatı yoktu. Ve damla çikolata koyacağım için normalden az şeker koydum. Hamurun tadına bakacaktım unuttum.
Bugünle birlikte toplam 3.30 saat harcadım. Bizimkilere kahve yapıp götürdüm. Ablamla konuşurken anneme de yemesi için ısrar ediyordum. Kadın yedi ve "Bu ne böyle tuzlu baya?" dedi. Tipiyle şaka yapıp yapmadığını anlamadım. Sonra ablam da ısırdı ve ağzından direkt hafifçe tükürdü. Ve "Haahahaa çok komik tamam, şimdi sıra bende." deyip kahveye bandırdığımı daha ısıramadan baya tuz tadı geldi ve "Ohaa şaka değilmiş. İnanmıyorum bu nasıl tuz olabiliiirr?" ama sona doğru sinirden ağlamaklıyım. "ŞEKER BÖLÜMÜNDE TUZUN NE İŞİ VARDI? BUZDOLABI POŞETİNDE TUZU KİM KOYDU?" diye biraz sinirlenirken bir sıcak bastı, bir tansiyonum düştü anlatamam.
Güldük de baya ama hep sinirden ve öyle böyle yaşanan aptallıktan.
"Sahte meyve tabaklarına benziyor: Biz ona bakıyoruz o bize bakıyor ama yiyemiyoruz. Hoş bu gerçek ama yiyemiyoruz yine de. ><" deyince annemin çözümü "Üzülme ıslatır tavuklara yediririz." oldu. "Bunun yarımını yiyen tavuğun yaşayabileceğini düşünüyor musun, hepsi çöpe. -_-' Ben yapmış olsam bile hiçbir albenisi yok. Sen nasıl yedin anne, delirdin mi?" deyince "Sen ısrar ettin, yemesem üzülecektin." dedi. 🤦♀️ Ben zaten minik kurabiye ve minik şekilde yapmıştım. Tatsın istedim ama tuzlu olduğunu bilmiyordum. İlk tepsi de çıkınca normalde tadarım ama tadasım gelmedi, yemek için hep birlikte olmayı bekledim. 😅😅🤦♀️
Poşet suçlusu annem. Ve ilk onda patladı. Tuzu seven ben bile o kahveden ötürü
en azından kafamın içinde bazı şeylerin akmadan öylece kalabildiği,dışarıda son sürat değişen manzaraya inat,içeride,bazen çok derinde,kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum.
Reklam
Reklam