Abc Abc
@initiumnovum
Yeni Bir İnsan ArzusuEdebiyat
On dokuzuncu yüzyılın sonlarına gelindiğinde, haberlerden oluşan bu yeni dünyaya kapılmış insanlar her sabah bunu yapmaya, yani bir önceki yirmi dört saat içinde şehirde, ülkede ya da dünyada neler olduğunu öğrenmeye "ihtiyaç duyduklarını" sanmaya başladılar. Halbuki insanlık bu olmadan da varlığını binlerce yıl sürdürebilmişti. Gazetecilik yeni bir insan arzusu yaratıyordu: Güncel olaylarla ilgili taze hikayelere karşı bir açlık. Bu aynı zamanda, şu an sahip olduğumuz kitlesel anlatı geleneğinin, yabancı topluluklarla paylaşmak üzere yaratılan kurgusal ve kurgu dışı metinler geleneğinin de başlangıcıydı.
En Etkili AraçEdebiyat
Öyleyse, dili kullanış biçimimiz kişiden kişiye, durumdan duruma büyük biçimde değişiklik göstermektedir. Kendimiz ve diğerleri hakkında yeterli bilgiye sahip olsaydık, belki de konuşma biçimlerimizin neden bu biçimleri aldığını tam manasıyla söyleyebilir durumda da olacaktık. Ne var ki bana soracak olursanız bir senaryo yazarı bilinçli olarak kurgusal karakterlinin her biririnin psikolojik durumunu ve diğer özelliklerini analiz etmelidir. Buna dayanarak da onlara her durum için ayrı bir uygun dil olanağı sağlamalıdır. Hayır, yazar en etkili aracını kullanmalıdır: kulağını. Yazar konuşma kalıpları arasında var olan farklılıkların hepsinden haberdar olmak zorundadır. Bir kişinin konuşmasıyla bir başkasınınki arasında ya da bir durumda duyulanla bir başka durumda sarf edilen arasında bulunan varyasyonları devamlı surette dinlemelidir. İşte o zaman yazar tüm bu öğeleri diyalogunun yazımına sunacak konumda olabilecektir.
Lüks Olmayan Lüks
Asıl soru şu; Bu kölelik neden devam ediyor? İnsanlar, tüm işlerin mantıklı bir amaca hizmet etmek adına yapıldığına gözü kapalı inanıyorlar. Başkalarının hoş olmayan bir iş yaptığını görünce, bu işin gerekli olduğunu söyleyerek her şeyi çözeceklerini sanıyorlar. Sözgelimi kömür madenciliği zor bir iş ama gereklidir, kömüre ihtiyacımız var. Lağımda çalışmak tatsız bir iş ama birilerinin lağımda çalışması lazım. Plonguer'lerin* iş için de benzer bir durum geçerli. Birtakım insanların lokantalarda beslenmesi lazım, bu yüzden de birileri haftada seksen saat bulaşıkları temizlemeli. Bu medeniyetin gereğidir, dolayısıyla sorgulanamaz. Bu noktayı ele almalıyız.
Plongeur'lerin işi medeniyet için gerçekten de gerekli mi? Zor ve tatsız bir iş olduğundan ve ağır işleri bir tür fetişe dönüştürdüğümüzden bunun "namuslu" bir iş olduğunu hissediyoruz belli belirsiz. Bir adamın bir ağaç kestiğini görünce, sadece ve sadece kaslarını kullandığı için sosyal bir ihtiyacı giderdiğine inanıyoruz; çirkin bir heykel için güzel bir ağacı kesiyor olabileceği ihtimali hiç aklımıza gelmiyor. Plongeur'ler için de aynı durumun geçerli olduğu kanaatindeyim. Ekmeklerini alınteriyle kazanıyorlar ama bu, yararlı bir iş yaptıkları anlamına gelmiyor; belki de çoğu zaman bir lüks bile olmayan bir lüks tedarik ediyorlar.
