Gökyüzü, dün yaşanan hiçbir şeyi hatırlamıyormuş gibi aynı dinginlikle aydınlanıyor. Oysa biz, dünün yüklerini bugüne taşıyoruz. Belki de hayatın bize anlatmaya çalıştığı şey tam olarak budur; zaman hiçbir an için durmaz. Ne en büyük mutluluk sonsuza kadar sürer ne de en derin acı.
Her sabah evren sessizce aynı soruyu soruyor: “Bugünü nasıl yaşayacaksın?” Çünkü değişen yalnızca takvim değildir; insanın kendisi de değişir, fark etmeden. Dün bizi tüketen düşünceler bugün anlamını yitirebilir, bugün vazgeçmek üzere olduğumuz bir yol yarın en doğru seçimimize dönüşebilir.
Hayat, cevaplarını aceleyle vermeyen bir yer. Bazı gerçekler ancak bekleyene görünür; tıpkı karanlığın içinden usulca yükselen ilk ışık gibi. Bu yüzden belki de yaşamak, nereye varacağını bilmeden yine de yürümeyi seçmektir.
Umut da tam burada başlar: her şeye rağmen yeniden başlayabilen insanda… Güneş her sabah doğar ama aslında değişen gökyüzü değil, biziz. Ve en büyük dönüşüm, her sabah aynı göğe bakıp farklı bir insan olabilmektir..
“Gece, insana her şeyi bitmiş gibi hissettirir; sabah ise aslında her şeyin yeniden mümkün olduğunu gösterir.” #FriedrichNietzsche
Fani dünyanızda para değil insan biriktirin.
Para alış veriştir insansa onu insana kazandıran.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsanların çoğu düşen insana acımaz. Ve rahat rahat anlatırlar, fırsatını bulunca eğlenirler...
Bu davranışa alışan kişi, ailesini bu şekilde eğitmeye çalışır. Aralarındaki konuşmalarında, birbirletine davranışlarında biraz olsun bunun etkisi vardır. Samimiyet filan yoktur...
Yalancı, dedikoducu insanların da yaşantısı böyledir. Arkadaşları filan da benzerdir...
Delirdiğimi söyleyenlerin sayısı artıyor.
Delirdiğimi söyleyenlerin taktığı maskeleri takmadım
Maske takanlar rolünü o kadar sağlam oynuyor ki çark kusursuz işliyor
hiçbiri de çarkın bir dişlisi olduğunun farkında değil, belki (?) bu yüzden başarılı görünüyorlar
İnsana dair ne varsa; (…) yalanlar üzerine inşa edilmiş
İçimdeki ben’den başka, öteki bir ben’in daha olduğunu biliyorum.
Bunları ben mi yazıyorum öteki ben mi bunu bilmiyorum
Ama saklamıyorum da
Bunların çıkardığı açmazlara ya da açtığı çıkmazlara istinaden hayatın her hâlükârda acı olduğunu da biliyorum: Ya kabul edilmek uğruna kendini bastırmanın acısını, ya da kendin olup kabul edilmemenin acısını yaşatacaklar
Yalnızlıktan hiç korkmadım, korkmuyorum da.
Seyrettiğim İki Dünya Öyle İşte Hayat...
Hastanede pencerenin kenarına geçip dışarıyı seyretmek insana çok garip hissettiriyor. Aşağıda hayat akıp gidiyor; insanlar gülüyor, eğleniyor, koşuşturuyor... Belki de sahip oldukları o en büyük nimetin, sağlığın farkında bile olmadan, şükretmeyi unutup geçiyorlar günlerini.
Başımı yukarı kaldırıp hastane binasına baktığımda ise bambaşka bir tablo var. Şu an neredeyse bütün odaların ışıkları yanıyor. O pencerelerin ardında ne hayatlar, ne mücadeleler var kim bilir. Kimi bir parça şifa bekliyor sabırla, kimi çektiği acının dinmesini umuyor, kimi de yarınlara dair umut dolu hayaller kuruyor.
Hayat tam olarak bu pencerenin iki yanı gibi; bir tarafta hoyratça harcanan bir neşe, diğer tarafta ise sessizce dilenen dualar... 
Ölümün Peşindeki Pembe Atlas
Ölümün Peşindeki Pembe Atlas