Romandaki psikolojik derinliği anlamak için romancının hayatına bakmak gerekir.
Kemal Tahir, on üç yıl hapiste kalır ve hapis hayatının verdiği sıkıntıları yaşayarak o psikolojiyi derinlemesine
Reklam
Şermin Yaşar ile İlber Ortaylı'nın ortak yazdığı bu eseri ilk gördüğümde çok heyecanlandım ve hemen temin ettim.
Okudukça kendimi Topkapı Sarayı'nın bahçesinde çınar ağacının tepesinden şamaroğlanı izliyormuşum gibi hissettim. Çınar ağacına ağlaya ağlaya sarılışını, Lalasının peşinden koşuşunu, saray yıkılacak korkusuyla tüm saray ahalisiyle konuşmalarını, şehzadeyle hasbahçede çiçeklerin arasında dolanışını, padişahı tanımadan sitem edişini, büyüyüşünü, kınalı serçe olma yolundaki tüm aşamalarını...
Bir çocuk kitabından çok daha fazlasını yaşatıyor bize 2 usta yazar. İlber Ortaylı'nın Osmanlı'ya, dönemin şartlarına dair açtığı bilgi pencereleri okurken öğrenmeyi ve daha çok öğrenme isteğini sağlıyor.
Kitabı okudukça İlber Ortaylı'nın dünyamızdan göç ettiği gerçeği sıklıkla kalbime ok gibi saplandı. Fakat bize böyle güzel eserler bıraktığı için içimde çok büyük minnet oluştu.
Her yaştan insanın okuması ve daha nice insana okuması için hediye etmesi, evlatlarına okutarak uzun uzun sohbet etmesi gereken bir eser...
Bazı aşklar, ne kadar derin olursa olsun, kaderin ince çizgilerine takılır, zaman yanlış, mesafe uzun, hayat bambaşkadır. İki insan birbirini en saf haliyle severken bile, aynı hikayenin içinde
Kızıl: İnsan Olmanın Sarsıcı YansımasıEdebiyat
“Kızıl”i okurken hissettiğim en yoğun şey, içimdeki o sessiz gerilimdi. Zweig öyle bir atmosfer yaratıyor ki, olaylardan çok karakterin kafasında, duygularında dolaşıyorsun. “Kızıl” benim için sadece bir hastalık değil; bastırılmış duyguların, itiraf edilemeyen arzuların ve insanın kendi kendine yabancılaşmasının simgesi gibi. Karakteri yargılamak kolay gibi görünüyor ama sayfalar ilerledikçe anlıyorsun ki, bazen insan en çok kendisiyle mücadele ediyor.
Zweig’in en çarpıcı yönü, tutkuyu romantikleştirmemesi. Tam tersine, ne kadar sarsıcı ve yıkıcı olabileceğini sakin, neredeyse durgun bir dille gösteriyor. Bu sakinlik, hikâyeyi daha dokunaklı kılıyor; çünkü büyük patlamalar yok, sadece içten içe büyüyen bir huzursuzluk var. Karakter aklıyla duyguları arasında sıkışmış; ne tamamen vazgeçebiliyor ne de tamamen teslim olabiliyor.
Ve sonunda karakter tutkusu uğruna kendini adıyor, başka bir hayatı iyileştirerek kendi mutluluğunu buluyor, ama trajik bir şekilde kendi yaşamına veda ediyor. Bu son, insanın hem kırılganlığını hem de iyileştirici gücünü düşündürüyor. Benim için bu kitap, insana dair öyle incelikli ve sarsıcı bir bakış sundu ki, uzun süre etkisinden çıkamadım.
Sen Dünyaya Gelmeden "Margaret Mazzantini"
️
2009 yılında İtalya'da verilen saygın ödüllerden "Premio Campiello" ödülünü almış, 15 dile çevrilmiş bir kitap "Sen Dünyaya
Reklam
Reklam