Kitabı okudum bitti. Filmini de izleyecem tabii ki... Küçücük bir kız çocuğunun, sevgisizliğin içinden geçerek kendi sesini bulma hikâyesi bu. Jane’i sevmemin sebebi kusurlarıyla, sivri diliyle, bazen fazla gururlu oluşuyla çok gerçek olması. Hayata karşı dimdik durmaya çalışırken aslında içten içe ne kadar kırılgan olduğunu görmek, insanı kendine biraz fazla yaklaştırıyor.
Yatılı okul günleri… Soğuk, açlık ve “erdem” adı altında sunulan yoksunluklar… Bunları okurken insanın aklına ister istemez şu geliyor: Bazı acılar gerçekten terbiye mi eder, yoksa sadece iz mi bırakır? Charlotte Brontë’nin kendi hayatından izler taşıyan bu bölümler, hikâyeyi kurmaca olmaktan çıkarıp neredeyse itirafa dönüştürüyor.
Ve sonra Rochester… Aşkın tuhaf ve biraz da inatçı hali. Jane’in “sevilmek” ile “kendini kaybetmemek” arasında sıkıştığı ince çizgi… Açıkçası burada ben biraz Jane’le tartıştım. Çünkü insan bazen güçlü kalmak isterken en çok kalbinden yeniliyor.
Romanın en sevdiğim yanı ise şu: Jane kimsenin gölgesine sığınmıyor. Ne bir erkeğin, ne toplumun, ne de dönemin ona biçtiği rolün. 19. yüzyılda böyle bir karakter yazmak… düpedüz edebi bir meydan okuma.
Ama itiraf edeyim, sonu bende küçük bir burukluk bıraktı. Belki de mesele tam olarak bu: Hayat, güçlü karakterlere bile bazen kendi kurallarını unutturabiliyor.
Bir yanım Jane’e hayran kaldı, bir yanım da “oraya kadar geldin, neden böyle yaptın?” diye sormadan edemedi.
Sanırım iyi kitaplar tam da bunu yapıyor: Seni hem ikna ediyor hem de içten içe huzursuz bırakıyor.
F. Scott Fitzgerald’ın "Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi" kitabını elime aldığımda, aslında çoğumuz gibi benim de aklımda Brad Pitt’in oynadığı o meşhur sinema filmi vardı. Ancak kitabı
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,8bin okunma
"İnsanın en çok saklamaya çalıştığı şeyler genellikle en kolay görülen şeylerdir."
Mimariye,sanata,tarihe karşı ilgili iki genç sevgili Berkan ve Melike..Bu tutkuları minvalinde
Canan Tan'ın kitaplarında beni en çok etkileyen şey, aşkı sadece iki insan arasında yaşanan bir duygu olarak anlatmaması oluyor. Bu kitapta da sadece bir aşk hikâyesi okumadım; organ nakli, vicdan, kayıp ve insanın kalbiyle olan bağı da çok güzel işlenmişti. Özellikle kalp nakli konusu bence kitabın en etkileyici kısmıydı. Bir insanın kalbi başka bir bedende atmaya devam ederken, o kalpte eski duygulardan bir iz kalır mı diye düşünmeden edemedim.
Kitabın dili çok akıcıydı, sayfalar hızlı ilerledi. Bazı yerlerde fazla dramatik gelse de duygu bana geçti. Deniz ve Arda'nın hikâyesi beni merak ettirdi ve sonu da beklediğimden farklıydı.
Canan Tan'ın kalemi zaten çok samimi ve sade. Okurken karakterlerin yaşadığı duyguları hissedebiliyorsunuz. Aşk romanı sevenler için okunabilecek güzel kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
El Kızı, şimdiye kadar nasıl okumadım dedirten şahane bir klasik. Romanının sonuna geldiğimde sanki karakterleri tanımışım, yüzlerini görmüşüm gibi hissettim. Bazen Nazan’a üzüldüm bazen sinirlendim, Hacer’i oğluna şikayet etmek istedim v.s. Özellikle yeşilçam filmlerine düşkün olanların mutlaka okuması gereken bir kitap, çok zevk alacaklarına eminim. Bu kadar da olmaz dediğimiz karakterler, olaylar nihayetinde toplumumuzun gerçeklerini yansıtıyor. Herkesin ailesinde vardır;Hacer, Mazhar,Nazan,Haldun..Final ise gerçekten iyilik edenin iyilik, kötülük edenin kötülük bulduğu beni memnun eden bir son oldu. (Jale’nin Haldun’a kendi evladıymış gibi sevgi gösterip,annesi hakkında her zaman olumlu yaklaşması artı puan yazdırdı ve sonunda arzu ettiği hayatı elde edebildi) Evet Nazan’ın sonu.. Her insanın rüzgârında ayrı savrulan, kendi iç dünyasında bir türlü kendini var edemeyen bir karaktere rüzgârla son bulan bir hayat.. Ah Nazan ah.
"Zaten hakikat daima acı ve elim olur."Alıntı
》Saffet Nezihi'nin "ilk evladım" dediği romanı. Zamanında öyle çok okunmuş ki, okurlar karakterleri gerçek sanıp mezarlarını aramaya bile kalkmış.
》Hikaye 1890'lı yılların