İLBER ORTAYLI'dan mesaj var:
“Bu harb ne üç senelik İstiklal Harbi’dir; ne dört yıllık Birinci Dünya Savaşı’dır; ne de iki yıllık Balkan Savaşı’dır. Türkiye on yılı geçen bir süre harb etti. Babalar harpte ölüyor, anneler yokluk ve hastalığa dayanamıyordu. Sahipsiz çocuklara kim bakacaktı? Yüzlerce, binlerce çocuk öksüz ve yetim kaldı. Bunların sokaktan toplanması, himaye edilmesi, okutulup eğitim görmesi veya bir zanaat öğretilmesi için ilk yapılan iş; Türkiye Himaye-i Etfal Cemiyeti’ni kurmaktı. O günkü Türkiye’de bu çocukları ailelerin alması ve bakması imkânı geniş değildi. Cemiyet o görevi görüyordu. 1920’lerden beri çalışan bu kurumun adı sonraları Çocuk Esirgeme Kurumu oldu. Bugünkü Türkiye ve Türk halkı bu gibi çocukları almak ve yanında yetiştirmek konusunda yüksek bir hamiyet göstermektedir: Bu coşku ve eğilimi değerlendirmek gerekir. Günümüzde Türkiye artık merhametli insanların olduğu kalabalık bir topluluğa sahip onurlu bir millettir.”
Benim canım kız kardeşim. Gerçek olamayacak kadar güzel, sarp kayalıklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim. Direnmeyi ondan öğrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz aynı. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.
Yüzde ısrar etme, doksan da olur,
İnsan dediğinde, noksan da olur,
Sakın büyüklenme, elde neler var,
Bir ben varım deme, yoksan da olur!
Mevlana Celaleddin Rumi