İnsanın duyguları gökten bir vahiy gibi inmez
Bizim duygularımız, hayatın kalbimizde, aklımızda, hayal hanemizde uyandırdığı heyecanlardır, yaşantılardır, hayal ve hatıralardır. İnsanın duyguları bir vahiy gibi göklerden inmez kalbine. İçinde çırpındığımız dünya onu bize bağışlar. Acı olarak, öfke olarak, arzu olarak, korku olarak, sevinç olarak... biz bu biriken heyecanlarla, yaşadığımız hayata karşı bambaşka bir hayat kurarak kendimize ve o hayata sunarız. Bak, deriz, böyle bir dünya da mümkün.
Okumuyorsak, hayatımızda kitabın iki cümlelik yeri olmamışsa, bir anlamı da olmaz, bir eksikliği de. Büyük çoğunluk nasıl yaşıyorsa öyle yaşar gideriz dünyadan: kendimize tapınarak, yaptığımıza hayran, hayatımızı biricik sanarak...
Kalbim bir organ değil, sadece sisteme sabit ısı pompalayan mekanik bir ısıtıcıydı. Kıpırtısız durdum. Dışarıda dünya yaşlanıyor, insanlar ölüyor, reçeller şekerleniyor, her şey ufalanıyordu; ama ben fabrikanın devasa, karanlık soğuk hava deposunda, yüksek raflardan birine yerleştirilmeye hazır barkodlu bir pakettim.