Ezgi
@internethatirati
Kimseye mutluluğu tam olarak veremediğimi görüyorum. Yoksa bu kadar düşünce geçmezdi içimden. Bu kadar sessiz olmazdık. Paylaştığımız mutluluk katışıksız olsaydı, düşünceye ihtiyaç bırakmazdı. Ama hepimiz bir şeyler düşünüyoruz. Hepimiz başka şeyler düşünüyoruz. Aynı şeyi aynı anda düşünmemiz için birinin ölmesi gerekiyor. Bu biri bensem, çocuklarımı birbirine bağlayacak şey olacaksa yokluğum, varsın gideyim ben. Ama daha ellerim var benim. Ellerimle pişirdiğim yemekler var daha. Yemekler her birimizin tabağında. Her tabaktaki yemeğin tadı. Kokusu aynı. Ne yemek pişirsem bizim ev kokmaz mı? Ellerimiz uzak. Ellerimiz ele veriyor bizi. Her aile gibi, birbirimize yakınlığımız ellerimizin hâlinden belli.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dünyaya faydalı biri olmak isterdim. Harika olurdu. Ama bunun mümkün olup olmadığını bilmiyorum. Dünyaya faydalı olmak için ne gerektiğini bilmiyorum. Karşılaştığım herkese gülümsemenin yeterli geleceğinden de pek emin değilim
Bebeklik yıllarımızda, yolumuzu geçici olarak kaybetsek bile iyi duyguların içimizde kalacağına güvenmemiz için yeteri kadar “iyi şey” biriktirmemiz gerekir. Yeteri kadar iyi şey biriktirdiğimiz zaman, bizi yolun dışına itecek bölünmeler yaşansa da yaşamın bizim için iyi olacağına inanırız. Annemizden çok az ya da hiç "iyi şey" alamazsak yaşama karşı bir güven duygusu geliştirmemiz zorlaşır.
