Yazarın ön sözünü değil de son sözünü paylaştığı iyi bir kitaptı. Çok eski olmasa da eski bir hikaye olan Momo günümüz teknoloji çağını anlatan fantastik bir roman. Yazar bu hikâyeyi hâlen daha içinde bulunduğu yolculuktan esinlenerek yazdığını söylüyor. Momo varmış gibi anlatıyor; fakat satırlarında Momo'nun aslında olmadığını hissettiriyor. Okurken sıkıldığım yerler oldu ama yine de okumaya devam ettim.
Zamanın kıymete bindiği bir roman. Kitabı kapatınca 'acaba benim zamanım hak ettiği değeri görüyor mu?' diye sormuyor değil insan... Sonra zamanın kıymetini bizlere öğüt edinen yazara dönüp ' Momo'ya zaman ayırmaya değer mi?' diye de eleştiri yapmaya yeltenmiyor değil insan...
Güzel bir hikaye fakat güzel bir animasyon film senaryosu olabilirdi. Belki de filme dönüştürülmüştür bilmiyorum, bilmemekle beraber araştırma zahmetine de girmiyorum:)
Momo'yu okuyup; zamanınızın kıymetini hatırlamanız, Coco'yu izleyip; aslında isminizin telaffuz edileceği son güne kadar yaşayacağınızı görmeniz dileğiyle :)
... çünkü insan, içinde taşıdığı zamandan başka şeylere de sahiptir.
Çünkü zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir.
Biz kırıldık daha da kırılırız
Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü
Hırsız da bilmiyor çaldığını
Biz yeni bir hayatın acemileriyiz
Bütün bildiklerimiz yeniden biçimleniyor.
Şiirimiz, aşkımız yeniden,
Son kötü günleri yaşıyoruz belki
İlk güzel günleri de yaşarız belki
Kekre bir şey var bu havada
Geçmişle gelecek arasında
Acıyla sevinç arasında
Öfkeyle bağış arasında...
Zaman mı? Değil zaman,
Akan zaman değil mesafelerdir...
