Voltaire’e mal edilen ama ona ait olmadığı da söylenen ünlü sözde düğümleniyordu her şey: “Fikirlerinize katılmıyorum ama fikirlerinizi ifade edebilmeniz için canımı bile veririm.”
…bir gün bir kitapta Henry Ford’un oğlunun bıraktığı intihar mektubunu gördüm: “Baba hayal edipte ulaşamadığım hiçbir şey olmadı. Ne varsa sen benim için önceden hazırlamışsın, hiçbirinde benim emeğim yok. Mutsuzluktan mahvoldum. Gidiyorum…”
Ben ders çalıştıkça tüm konular kapanıyordu zaten. Yeter ki ben ders çalışayım, sınavdan iyi bir puan alayım. Benden tek beklentileri buydu. Bu olursa onlardan biri olacaktım. Onlar gibi olmak istemiyordum. Kimse gibi olmak istemiyordum. Ben kendim gibi olmak istiyordum. Sadece kendim gibi! Ama onlardan farklı biri olursam beni aralarına almayacakları belliydi.