"Bazılarının insan düşmanı olması gibi biz de düşünce düşmanı olmayalım çünkü düşüncelerden nefret etmek kadar kötü bir şey olamaz." Sokrates'in Savunması
ig: filmvekitapeditoru
Kadere inanırım. Yaşanan her şeyin tam zamanında olduğuna ve yaşanmayanların da doğru zamanı beklediğine... Bu kitabı alalı neredeyse 3 sene oluyor. Ama bir türlü okumaya fırsat bulamamıştım. Tıpkı 4-5 sene önce aldığım ve çok sevmeme rağmen yarısında bıraktığım Böyle Söyledi Zerdüşt gibi... Belki de bu eseri şimdi okumalıydım; çünkü belki ilk aldığım anda okusam ölümü bu kadar tanımıyor, üzerinde bu kadar düşünmüyor olduğumdan çok bir etkisi olmazdı üzerimde. Bu kadar sorgulamıyor olurdum belki. Ve bitirmemeliydim Zerdüşt'ü, -neredeyse diğer bütün Nietzsche kitaplarını okumuş olmama rağmen- çünkü onu tanımalı, duygularını anlamalıydım. Onun da etten kemikten bir insan olduğunu, sevindiğini, üzüldüğünü, heyecanlandığını görmeliydim. Bu yalnızca felsefesini okumaktan tamamıyla farklı. Sanki artık nefes alıyor tüm kitapları. Yaşıyorlar. Hatta ağlıyorlar sanki. Eğer bu kitabı tek bir Nietzsche sözü ile anlatacak olsaydım, söyle derdim: "Yazgıya da çıkartmak istemiyorum dikenlerimi, bir kirpi değil Zerdüşt."
"Hakikati," diye devam etti Nietzsche, "ancak inanmayarak ve kuşku duyarak yakalayabilirsiniz, böyle çocuksu bir tavırla 'keşke öyle olsa' diyerek değil!"