"...insan tabiatın çocuğu gibi değil, tabiata yabancı gibi davranır. Onun temel hissi korkudur. Ancak bu, her hayvanın hissettiği biyolojik korku değildir. Bu, var olmanın gizemi ve muammaları ile ilintili manevi, kozmik, ezeli bir korkudur. Alman varoluşçu M. Heidegger bunu "insan varoluşunun ebedi ve zaman dışı kaderi" olarak yorumlamaktadır. Bu içinde merak, hayret, hayranlık, mutsuzluk gibi belki de bütün sanatımızın ve kültürümüzün özünde olan hislerin iç içe geçtiği bir korkudur."