İrfan Taşcı
@irfant
Burayı keşfetmeden önce okuduğumuz yüzlerce kitap “kayıt dışı” kaldı :-( Önümüze bakalım :-) Instagram @savsozler
psikolog / öğretmen / asker
Hacettepe Üniversitesi
Erzincan - Ankara
Ankara, 29 Ağustos
22 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Atasözleriyle ilişkilerEdebiyat
“Ee?"
"E'si... Güldük bir vakit... Karı zamane karısı. 'Yiğitim yanimda olsun da tek durağımız mahpushane olsun,' dediği bir... Bir de köylü karısı usul erkan bilmez derler. Kurdun adı çıkmış, çakallar baş kesiyor hesabı. .."
"Ayşe Hanım, bu işte köylü şehirli olur mu? Güzel mi bari?"
"Fena değil... Karının güzelliği ne demek? 'Her karının adı birdir karanlıkta tadı birdir,' demişler."
"Kocasmı demek ki sevmiyormuç."
"Sever mi? îhtiyarmış. Mcçhur bir mesel var: Gece ayaz gündüz bulut, evde kışı zayi eder. Sıcakyemek soğuk su, o da dişi zayi eder. Genç avrat koca kişi, o da iş zayi eder."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kiri kim yarattı?Edebiyat
"Anlamıyor musun," dedi İlya İliç, tozun güve yaptığını. Bazen duvarda bile tahtakurusu görüyorum!"
"Bende de pire var!" dedi Zahar rahatça.
"İyi bir şey mi yani bu? Pislik işte!” dedi Oblomov.
Zahar alabildiğine sırıttı, hatta sırıtması, bu sırıtmayla iki yana açılan kaşlarına ve favorilerine kadar yayıldı, bütün yüzünü alnına kadar bir kızarıklık kapladı.
"Duvarda tahtakurusu varsa bunda benim suçum ne?” dedi safça bir hayretle. "Yani ben mi yarattım onları?"
"Bu kirden oluyor,” diye sözünü kesti Oblomov. "Ne saçmalıyorsun böyle!”
"Ama kiri de ben yaratmadım."
"Senin odanda geceleri fareler geziyor - duyuyorum ben.”
"Ama fareleri de ben yaratmadım. Fare denen, kedi denen, tahtakurusu denen şey hep hayvan, her yerde var onlardan."
BoşverilmişlikEdebiyat
Duvarlarda, resimlerin çevresini üzeri toz kaplı örümcek dantelleri kaplamıştı; aynalar, eşyayı yansıtmıyor, üzerlerindeki tozla, unutulmaması gereken bir şeylerin karalanabileceği birer not defteri gibi duruyorlardı. Halı leke kaplıydı. Divanın üzerinde unutulmuş bir havlu duruyordu; masada hemen her sabah bir önceki akşam yemeğinden sonra kaldırılmamış tabak ve tuzluk, sıyrılmış bir kemik ve ekmek kırıntıları oluyordu.
Bu tabak ya da yatakta duran yeni içilmiş bir pipo, hatta yatağın üzerinde yatan ev sahibi olmasa, burada kimsenin yaşamadığı sanılabilirdi - çünkü her şey toz içindeydi, solmuştu ve genel olarak insan varlığının canlı izlerinden yoksundu. Doğru, etajerlerde iki-üç açık kitap duruyordu, gazeteler birikmişti, çalışma masasının üzerinde kamış kalemlerle hokka vardı; ama kitabın açık olan sayfaları tozla kaplanmış ve sararmıştı; anlaşılan, oraya çok uzun zaman önce bırakılmışlardı; gazetelerin tarihleri geçmişti, hokkanın içinden de içine divit batırılacak olsa, sadece ürkmüş bir sinek vızıldayarak çıkardı.
Aslında Umutlu EvEdebiyat
Dickens’ın kitaplarından uyarlanan bir çok filmi izlemiştim. Örneğin Oliver Twist’in Bir Noel Şarkısı’nın çeşitli versiyonları, Büyük Umutlar vs. Bu okuduğum ilk kitabı oldu. Meğer Balzac ve Tolstoy ayarında bir romancıymış.
“Kasvetli Ev” hakkında, “yazarının olgunluk dönemi romanıdır, gençlik ve orta yaş eserlerinin neşeli, ümitli havasından uzaktır” yorumunu, kitabın girişindeki uzun tanıtım bölümünden ve başka kaynaklardan okudum.
Evet doğru, bu romanda daha fazla acı var. Ama insanlığın çoğu üyesinin iyiliğine olan, iyiliğin tek mutluluk kaynağı/olasılığı olduğuna dair sağlam inanç her bölümünde açıkça görülüyor.
Tam bir karakterler geçidi roman. Başrolde, sık sık anlatıcı rolünü de üstlenen Esther Summerson var. Hayata talihsiz başlayıp tam bir iyilik timsaline, çevresindekilere mutluluk ve yardımseverlik ilham eden bir periye dönüşüyor adeta.
Okunmasını tavsiye ettiğim bir klasik (87/100 puan).
