İsa Avcılar
@isavclarw
Düşünce tamircisi
youtube.com/@eyvallahw
instagram.com/isavcilar7
2 Şubat
154 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Öğretmen sadece ders anlatan kişi midir?1000Kitap
Bu sorunun cevabını yıllardır bildiğimi sanıyordum. Vehbi Vakkasoğlu’nun Öğretmenin Not Defteri 1-2-3 adlı eserini bitirdiğimde ise öğretmenlik mesleğine dair bildiklerimin ne kadar yüzeysel olduğunu fark ettim.
511 sayfalık bu kitabı 171 günde okudum. Belki uzun sürdü ama bazı kitaplar hızlı okunmak için değil, insanın zihnine ve vicdanına yerleşmek için yazılır. Bu eser de benim için onlardan biri oldu.
Kitap boyunca dikkatimi çeken en önemli nokta, eğitimin aslında bilgi aktarmaktan çok gönle dokunma sanatı olduğuydu. Bir öğrencinin hayatını değiştiren şey çoğu zaman anlatılan konu değil; ona değer veren, onu anlayan ve ona inanan bir öğretmenin varlığıdır.
Vakkasoğlu, öğretmenliği bir meslek olmanın ötesinde bir sorumluluk, hatta bir gönül işi olarak ele alıyor. Sayfalar arasında ilerlerken yalnızca öğrencileri değil; öğretmenlerin yalnızlıklarını, fedakârlıklarını, hayal kırıklıklarını ve umutlarını da görmek mümkün. Bu yönüyle eser, eğitim sistemini değil, eğitimin insan tarafını anlatıyor.
Kitabı okurken sık sık kendi öğrencilik yıllarıma döndüm. Aradan yıllar geçmesine rağmen bazı öğretmenlerin isimlerini hâlâ hatırlıyor olmamız tesadüf değil. Çünkü insan bazen anlatılan dersi unutur ama kendisine değer veren öğretmeni unutmaz.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Bir toplumun geleceğini değiştirmek için kaç öğretmene ihtiyaç vardır?
Belki de sadece bir tane…
Çünkü bazen tek bir öğretmen, tek bir öğrencinin hayatını; o öğrenci de bir neslin geleceğini değiştirebilir.
Eğitimin sadece sınavlardan ve notlardan ibaret olmadığını hatırlamak isteyen herkese tavsiye ederim.
İsa Avcılar
Vehbi Vakkasoğlu
Kusur görenindir. Görün değil örtün der dinimiz. Şayet Allah örtmezse hepimiz kusurluyuz. Zannetme ki sen sâlih birisin sadece günahları gizlenensin. İç dışa, dış içe çevirse şayet herkesin bakılacak yüzü söylenecek sözü olmayacak.
Eskiden havanın durumu günü değiştirirdi. Şimdi her gün bir öncekinin aynısı. Karlar kapatınca otun toprağın üstünü, kaldırıp başımı âlemi temaşa etsem, mahluktan Hâlık'a yürüsem. Ezdiğim nefsime biraz nefes aldırsam ışığında; Sizin fer olan ilminiz, asıl olanla nasıl ve niçin kıyaslanır ? Güç diye elinizdeki meşale, güneşe olan hasretimi doyurabilir mi? Küçük tepelerde kaçarız sanırsınız tufandan, yuvarlanır da parça parça olur yeryüzü. Oysa zulmü dik karşılar rahmet bilen yürek.
Yine de etimle kemiğimle nefret etmeme mani olamaz mertebem. Yine çakılır nefsim, dilim susar kalem düşer elimden.