İsmail Abi
@ismail_abi
Hoşçakal diyen geri gelmiyor Mecnun..
Gemilere El Sallamak
Üniversite
328 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Günaydın...Alıntı
Emine İnen Bizler aynı denize bakan insanlarız, dalga biraz sert vurduysa, rüzgârın kabahati. Kalp parçalamak ne haddimize.😊
•
Beklemekten vazgeçme sakın.
O gemi bir gün gelecek!
•
İsmail Abi isimli okura yanıt verildi
İsmail Abi
Emine İnen Bizler aynı denize bakan insanlarız, dalga biraz sert vurduysa, rüzgârın kabahati. Kalp parçalamak ne haddimize.😊Reklam
Günaydın...Alıntı
•
Beklemekten vazgeçme sakın.
O gemi bir gün gelecek!
•
İsmail Abi
Ben biliyom aslında, o gemi gelmeyecek.
Millet diyor ya “İsmail abi o gemi bir gün gelecek.”
Yok be kardeşim, ben limanda büyüdüm, rüzgârın kokusundan anlarım. O gemi başka sulara açılmış. Ben her sabah kalkıp denize bakıyorum ya, hani belki uzakta bi duman, bi bacadan çıkan umut görürüm diye. Ama yok. Ufuk dümdüz. Deniz bile bana acıyor bazen, dalga yapmıyor ki kalbim kırılmasın. Biliyor musun niye gelmeyecek? Çünkü bazı gemiler insanın kendisi için kalkmıyor bu hayatta. Bazı biletler sana kesilmiyor.
Bazı seferlerde adın anons edilmiyor. Ben beklemeyi seviyorum sanıyolar. Yok be, ben gitmeyi bilmediğim için bekliyorum. İçimde bi çocuk var, “Abi sabret, gelecek” diyo. Ama içimdeki adam susuyor artık. Çünkü anladı.
Ben limanmışım. Gelen yanaşıyor, biraz oyalanıyor, sonra gidiyor.
Ama limanın kendisi hiçbir yere gidemiyor.
O gemi gelmeyecek. Çünkü ben hayal kurmayı fazla ciddiye aldım. Çünkü ben “belki”yi gerçek sandım. Çünkü ben kalbimi iskeleye bağladım, çözemedim.
Ama bak şunu da söyleyim. Gelmezse gelmesin. Ben yine de arada denize bakarım. Belki gemi gelmez ama umut dalga yapar. İsmail abi üzülür mü? Üzülür. Ama kimseye çaktırmaz. Çünkü bazı bekleyişler var, gelmesi için değil, insanın kalbi tamamen susmasın diye.
Ben İsmail Abi…
Belki de her şey gitmedi; sadece biz, kalanın sesini duymayı geç öğrendik.
İsmail Abi
İnsan hep gidene kilitleniyor ya. Kapı kapanınca çıkan o sesi ezberliyor da
içeride kalan nefesi duymuyor. Oysa her giden bir şey götürmüyor. Bir şey de bırakıyor. Bir alışkanlık, bir koku, bir cümle. Bazen de sadece bir sızı. Biz hep eksilene ağlıyoruz. Ama kalan neyse, o da sessiz sessiz yaşıyor içimizde. Duymak istemiyoruz belki. Çünkü duyarsak kabulleneceğiz. Sanıyoruz ki her şey bitti. Yok öyle bir şey. Biraz umut kalıyor, biraz hatıra, biraz da kendimiz. Belki mesele gitmesi değil kimsenin. Mesele bizim, içimizde kalanla baş başa kalmayı öğrenemeyişimiz. Geç öğreniyoruz bazı şeyleri. Sevmeyi de, vazgeçmeyi de. Kalanın kıymetini de.
Ama öğreniyoruz işte.
Yana yana, düşe kalka.
Biraz geç oluyor, ama oluyor.
Reklam