İsmail avcı
@ismaileavci
4 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yapamayacağım, başka türlü
yapamayacağım, demişti. Aklımın
yarist orada, yarısı burada.
Kafesiniz küçük.. Kanatlarıma göre
değil. Herkes alın yazısını yaşamalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kalan son gücüyle, hiçbirimize bakmadan, sendeleyerek yanımızdan geçip okuma odasına girerek ışğı kapadı; hemen ardından ağır, cüsseli vücudunun bir koltuğa çöktüğünü duyduk ve odadan vahşi, hayvani bir böğürtü yükseldi; şimdiye dek hiç ağlamamış bir adam böyle ağlayabilirdi ancak.
Ayrıca doğruyu söylemek gerekirse içten içe bir molaya, aşırı bir şiddetle patlamış duygularımın gevşemesine de ihtiyaç duyuyordum. Çünkü bu kadar mutluluk fazlaydı. Hayatımda benzerini hiç yaşamadığım bu fazla ateşli, esrik halden sonra dinlenmem gerektiğini hissediyordum.
Eğer olur da bu zindandan çıkarsam, baş kesilerek gerçekleştirilen bütün idam cezalarını izlemeye gidecektim. Bu olasılığı düşünmekle hata ediyordum sanırım. Çünkü bir gün safak sökerken, polis kordonunun arkasında, bir anlamda öbür tarafta, hür olarak durmayı, idamı izlemeye gelip sonra kusan bir seyirci olmayı düşününce içimi zehirli bir sevinç dalgası kaplıyordu. Oysa bu akıllıca değildi. Bu tür hayallere kapılmakla iyi etmiyordum çünkü hemen arkasından öyle fena üşüyordum ki örtümün altına kıvrılıp yatıyordum. Dişlerimin takırdamasına engel olamıyordum.
Önemli olan bir kaçış olasılığıydı, bu acımasız törenin dışına doğru bir sıçrayıştı, umudun bütün şanslarını sunan çılgın bir koşuydu. Umut, nefes nefese koşarken bir sokağın köşesinde, arkadan yetişen bir kurşunla vurulmaktı elbette. Ama enine boyuna düşününce, hiçbir şey bu lükse sahip olmama izin vermiyor, her şey bunu engelliyordu, giyotin beni ele geçiriyordu.