Bu kitabı okumaya başlamadan önce İvan Goçarov’un OBLOMOV kitabını okumaya başlamıştım . Sonrasında ara verip bu kitabı okumaya başladım ve kitapta OBLOMOV dan bahsedildiğini görünce çok şaşırdım. Kitap içinde kitaba hapsoldum sanki . Mükemmel bir tesadüftü
Kitapta öyle çok büyük, heyecanlı olaylar olmuyor aslında. Üniversiteye giden Selin adında bir kızın günlük hayatını okuyoruz. Ben böyle sakin, günlük şeyleri okumayı zaten çok severim, o yüzden kitap beni hiç sıkmadı.
Başkarakter Selin’i kendime çok benzettim, onu anladığım çok yer oldu. Ben de tıpkı Selin gibi çok konuşmayan, sessiz biriyim. Belki de kitabı bu kadar sevmemin asıl sebebi onunla kurduğum bu bağdır, bilemiyorum. Hikayede Macaristan'a gittiği yerler de bende acayip bir Macaristan merakı uyandırdı.
Bir de Ivan var... Onu gerçekten sevdim mi yoksa sevmedim mi hâlâ tam emin değilim. Ama kendi sessizliğimden yola çıkınca, Ivan’ın Selin’i neden bu kadar kendine çektiğini ve o tuhaf çekim gücünü biraz anlıyor gibiyim.
Kitabın sonu biraz havada bitti, insan devamını merak ediyor. Meğer hikayenin bittiği yerden devam eden Either/Or adında ikinci bir kitabı varmış ama henüz Türkçeye çevrilmemiş. Selin'i ve bu sakin dünyayı çok sevdiğim için devamını çok okumak istiyorum. Bu yüzden şansımı deneyip orijinaline, yani İngilizcesine bakacağım. Umarım dilini rahatça anlar ve Selin'le maceraya devam edebilirim.
Yevgeny Bazarov...
Sevgili okurlar, sevgili yazarlar, sevgili Romalılar...
Rıs Edebiyatının ilk önemli romanı olarak kabul edilen bu eserde; hikaye, babalar ve oğullar arasındaki kuşak çatışması ekseninde cereyan ediyor.
Dikkat spoiler içerir!
Diğer dünya klasiklerinin aksine bu romanda uzun uzun betimlemeler yerine bol bol diyaloglar yer alıyor. Hem bu yüzden hem de yazarın sade dili sayesinde kitap akıp gidiyor. Anlatılan hikayenin çok bir etkileyici yanı yoktu. Neyi anlattığından daha çok nasıl anlattığına bakacak olursak nihilist bir gencin (Bazarov) aynı anda iki kadına aşık olduğunu ve 1860'ların Rus toplumuna aykırı fikirlerini cesurca ve her ortamda dile getirdiğini görüyoruz. Bazarov, toplumun ahlaki yapısını ve doğmatik düşüncelerini eleştirip bunlarla alay etmekten geri kalmıyor. Bu karaktere kitabın sonlarına doğru ısındım, onun fikirlerini anlamaya başladım. Derken bir mikrop yüzünden ölmesi ile birlikte Bazarov'un hikayesi yarım kalmış oldu.
İyi okumalar diliyorum.
Puan vermedi
“Bağışlayın, ben yine… diye konuşmaya başladı; ama siz, sanırım soylu bir adamsınız. Toplumsal durumuma bakmayın; yani, demek istiyorum ki, bana insanca bakın… Beyim, karşınızda sizden ricada bulunan bir adam var." Bu söz, kıskanç koca İvan Andreyiç'in nezaket ile çaresizlik arasında gidip gelen trajikomik ruh halini özetler.
İvan İlyiç; işi, kazandığı para ve beklediği terfilerle kendini sürekli bir üst basamağa taşıma hırsıyla yaşayan, dışarıdan bakıldığında 'başarılı' görünen biridir. Ancak bu başarı tablosunun ardında bitmek bilmeyen bir boşluk vardır. Sosyal statüsünü yükseltmek uğruna sıradan insanlardan sıyrılıp soylu ve varlıklı çevrelerde kendine yer edinmeye çalışır. Her elde ettiği başarıdan sonra, anın tadını çıkarmak yerine bir sonraki hedefine odaklanır; böylece yaşadığı günün kıymetini bilmeden, geleceği inşa etme takıntısıyla ömrünü tüketir.
Bu hırsların esiri olmuşken, ani bir hastalıkla yaşamın yavaş yavaş elinden kayıp gittiğini fark eder. Ölümüne yaklaşan her gün, geçmişte inşa ettiği o kusursuz hayatın aslında ne kadar boş ve sahte olduğunu dehşetle idrak eder. Hastalığı ilerledikçe ailesi onu bir 'engel' olarak görmeye başlar; o da bunun farkındadır. Tolstoy, karakterin iç dünyasındaki çöküşü ve sorgulamaları oldukça etkileyici bir şekilde aktarır. Toplumun dayattığı normlara göre yaşamanın bedeli, gerçek bir sevgi bağı değil, sahte bir aile hayatı olmuştur. Her şeyin farkına varışın getirdiği derin pişmanlık ve keşkelerle, hayatını boşa harcamış olmanın sancısını çekerek sonuna yaklaşır
Rus edebiyatının en zarif ve melankolik kalemlerinden İvan Sergeyeviç Turgenyev’in "Duman", film şeridi gibi akan melankolik bir Baden-Baden atmosferinde, Litvinov’un durulmuş hayatını eski aşkı İrina’nın yıkıcı tutkusuyla altüst ederken, aslında bireysel bir savruluş üzerinden koca bir ülkenin anatomisini çıkarıyor. Yazarın büyüleyici ve duru üslubuyla şekillenen anlatı, bir yanda geçmişin küllerinden doğan imkânsız bir aşkın yakıcı girdabını işlerken, diğer yanda dönemin Rus entelektüellerinin, Batıcılar ile Slavcılar arasındaki bitmek bilmeyen ideolojik ağız kavgalarını acımasızca hicvediyor. Karakterlerin idealleri, siyasi tartışmaları ve geleceğe dair büyük iddiaları, tıpkı rüzgârda dağılan bir tren dumanı gibi havaya karışıp yok olurken; Turgenyev okuyucuya hem insanın iç dünyasındaki zayıflıkların hem de toplumsal yanılsamaların ne kadar geçici ve uçucu olduğunu felsefi bir olgunlukla anlatıyor.
