“Gece her şeyin üzerini örter, diye düşünür insan. Oysa gecenin örttüğünden çok hatırlattıkları vardır. Hatırlatırken sarstıkları, sarsarken suskunlaştırdıkları, suskunlaştırırken acıttıkları…”
Neden dünyanın en iyi insanı bile çoğu zaman diğer insanlardan bazı şeyleri saklamak için çabalar? Bu gizemlilik niye? İçi dışı bir derler ama boş laflar bunlar… Neden bir insan, yüreğinde olan şeyleri açık seçik söylemez ki? Hele o sözleri rüzgara savurmadığını bilirse, değil mi?.. Herkes de sözüm ona dünya alem duygularını incitecekmişçesine taşkın, aşırı bir sertlikle odaklanır, özen gösterir. Ve nedense herkes, genelde duygularını kimi zaman karakterinden çok daha sert yansıtarak ya da öyle olmasını isteyerek, kendisinden bambaşka görünme arzusu duyar.
Bana kalırsa çoğu insanda, buna herkes de diyebiliriz, duygularını başkalarına kolayca açarsa hor görülecekmiş ya da asıl görünümünden daha çok küçülecekmiş gibi bir kaygı vardır.
Çeviri biraz dağınıktı, ben düzenledim.·Kitabı okudu