Aydınlanmak insanı yaktığında, hangisini seçmek gerekir?
Zerdüşt’le yürümek tuhaf bir yolculuk. Sakladığın güçleri ortaya çıkarmak, bu yolculuğa bağlı.
Gölgeler gerçekten varsa, onları yargılama; onlar cesaretin bir parçası.
Ve sadece kendin olmak yetmez — daha derine in, karanlığınla yüzleş ki ışığını bulmak mümkün olsun.
Belki bu yanmaya razı olursun.
Burada sanılan delilik, sayfaların çok ötesinde; anlam bağın son bulduğunda geriye bakmandan ibaret.
İşte “burada anlamı buldum” dediğin yerde, delilik dedikleri şeyin aslında üstinsanlığa giden yol olduğunu görürsün.
Çağrıya kulak ver… belki bir öğle güneşinde yanarsın.
Nerede kartalım, yılanım?
Isıtmak için1000k
Sabahattin Ali sen ne güzel bir yazarsın öyle. Kaleminden çıkan her eser mi güzel olur. Yine bir öyküye kalbimi bıraktım. Bir beyefendi kendisine kalacak eşyalı sir ev tutuyor. Çamaşırlarını yıkatmak için evine bir hanım geliyor. 30 lu yaşlarda olduğunu tahmin ediyor ama kadının görünümü çok yaşlı. Sohbet ederken kadının kızının hasta olduğunu öğreniyor. Bir gün adam işten çıkıp evine geliyor ve kapıda çamaşırları yıkayan kadın bekliyor. Halbuki çamaşırları yeni yıkamıştı neden geldi ki diye içinden söyleniyor. Kadın yıkanacak çamaşırınız var mı beyim diye sorunca adam yok diyor ama içi içini de yiyor. Sonra dönüp yarından sonra gel diyor. Kadının çamaşır yıkamak için geleceği gün gelince kadın gelmiyor. Adamın içini bir korku sarıyor ve başlıyor kadını aramaya. Sonunda kadının evini buluyor. Fakir bir mahallede oturuyor. Soğuktan titriyor kadın. Kadının evine giriyor yırtık yorganlar altında kızının yattığını anlıyor. Kızının durumunu soruyor. Kadın ağlıyor sürekli ağlıyor soğuktan üşüyorum anne diye ağlıyor. Kapı kapı dolaşıp iş aradım ama bize ekmek çıkmadı hiçbir şey diyor. Bende geldim kızımın yanına sokuldum. Bende kuru bir şeyim nasıl ısıtayım kızımı yine de biraz sakinleşmişti. Sonra bugün gözlerini açtı ve bir daha hiç kapatmadı diyerek hıçkırarak ağlamaya başladı. Kız soğuk ve açlıktan ölmüştü.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gemideki Cesur Ses #okudumbitti
“Sekiz yaşıma geldim, bu hayatta herkesi memnun edebilen birini görmedim.”
Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatmaz, içindeki çocuğa seslenir. #GemidekiCesurSes tam da böyle bir kitap benim için. @idil.pisgin.talan , kekemelik gibi genellikle ya görmezden gelinen ya da yanlış anlatılan bir konuyu, büyük bir incelikle ve empatiyle işliyor. Işıtan’ın hikâyesini okurken sadece onun dilinin dolaşmasını değil, kalbinin de nasıl sıkıştığını hissediyorsunuz.
Işıtan’ın konuşma güçlüğü, onu sessizliğe mahkûm etmeye çalışsa da hayal gücü sayesinde kelimeler başka bir formda kendine yer buluyor. Kitabın en büyüleyici kısmıysa, onun düşle gerçek arasında salındığı gemi yolculuğu. Bu yolculuk sadece Işıtan için değil, biz okurlar için de bir tür içsel keşif. Hele o Görülmeyen Fazlalıklar Bankası kısmı... Hem yaratıcılık açısından hem de metaforik derinliğiyle gerçekten çok etkileyiciydi.
Yazarın dil kullanımı yalın ama duygusu güçlü. Özellikle çocuklara hitap ederken abartıya kaçmadan, öğretici olma kaygısı gütmeden anlatmayı başarıyor. Bu da kitabı sıkmadan okunabilir kılıyor. Işıtan’ın kekemeliğiyle barıştığı anlarda içimde bir şeylerin yumuşadığını hissettim. Çünkü çoğumuz bir yerlerde “eksik” hissetmişizdir; işte bu kitap, o hissin evrenselliğini ve iyileşme ihtimalini gösteriyor.
Ben kitabı sadece çocuklar için değil, kendisiyle barışmaya çalışan her yaştan okuyucuya öneriyorum. Özellikle 10 yaş üstü çocuklar için harika bir seçim. Kimi zaman gözümüzün içine baka baka konuşan, kimi zaman da sesini fısıltıya çeviren bu hikâye, sonunda şunu söylüyor: Cesaret, en çok kendi sesini duyabildiğinde başlar.
#kitapkolikkafasiçocukkitabıyorumu
@tudemyayingrubu
#reklamdeğilöneri
Kızıl Kahkaha
Eğer ana karaktkerin adının hem anyuşa, hem anna, hem anastasia, hem annika hemde akjcsjdjfa olmasını istemiyorsanız bu kitap tam size göre,
Bir rus klasiğinden beklenmedik bir şekilde karakterin zibilyon tane adı yok, olsa da bana hava hoş kafam pek karışmaz.
Kitanım bu avantajını bir kenara bırakırsak;
Okurken zevk aldığım, yorulduğum, sayfaya noluyoruz diye baktığım bir kitaptı.
Kısaca konusu; Kitap adından da alnadığımız gibi bir el yazması günlük. Ana karakterimiz ilk başta Rus-Japon savaşında bir asker. uzun bir süre onun günlüklerinden sayfalaar okuyoruz.
İyi güzel bunlar asker savaşıyor vatan için am bir sorun var.
Kızıl Kahkaha.
Askerler günlerce uyumamış, banyo yapmamış, rezil bir durumdalar. Savaşın kanlı ve vahşi durumu askerlerin psikolojisini çok kötü bir şekilde etkilemiş durumda. Askerler delirmeye başlıyor. Sadece askerler değil, doktorlar ve halkda.
Bir süre sonra ana karakterimizin değil kardeşinin güncelerini okumaya başlıyoruz.
Ve kardeşi ile ben baya benziyormuşuz:) Neyse,..
Genel olarak;
Yazım dili 
Tanrısız Gençlik liğe benziyordu. Son bölümü çok güzel ve anlamlıydı. öneririm.
kitaplarla kalın hayaletler <3
Tanrısız Gençlik liğe benziyordu. Son bölümü çok güzel ve anlamlıydı. öneririm.
kitaplarla kalın hayaletler <3
Bu sene sevmediğim bir kitabı bitirmeyen kendimi zorlamayacağım bir yıl olması için adımlar attığımdan kısmen gurur duyarak kısmen de ''acaba devam etse miydim ya toparlanır mıydı?'' diyerek bir kitabı daha yarım bırakıyorum. Hem de tam yarısında :)
Her ay birer kitap yarım bırakacağım gibi gözüküyor :) Bu kitaba aslında eğlenceli, romantik keyifli bir kitap olur düşüncesiyle başlamıştım ama ya zevkim çok değişti ve artık eskisi gibi keyif alamıyorum ya da güzel yazılamıyor yeni romantik kitaplar... Bilemiyorum.
Öncelikle kızımızın ev arkadaşının bir vampir olduğunu öğrendikten sonra asla ama asla ama asla şaşırmaması ve sanki ''Ben aslında şu şu ırktanım Amerikalı değilim,'' demişçesine çok normal ve olağan karşılayıp dümdüz devam etmesi çok saçmaydı zaten oralarda kopmaya başladım. Sonra asla anlamı ve gereği olmayan sahnelerin yazılması wattpad okuyormuşum hissi vermeye başlayınca daha fazla devam edemeyeceğimi anladım. Mesela alışverişe çıkılacak ve kızımızın en yakın arkadaşı da geliyor biraz konuşuyorlar ve tam o anda işi çıkıp gidiyor ve alışveriş sahnelerini onsuz devam ediyoruz. Hayır hikayeye hiçbir ekstra anlam bir şey katmamasına rağmen böyle sahnelerin olması yoruyor insanı cidden. Madem zaten dahil olmayacaktı 3 sayfa neden o geliş ve gidiş sahnesini okuyoruz.
Uzun lafın kısası pek de önerebileceğim bir kitap değil zaten +18 sahneleri de mevcut olduğundan herkese tavsiye edilebilecek bir kitap değil. Kitapla kalınız.
Zerdüşt otuz yaşında yurdunu ve yurdunun göğünü bırakıp dağlara çıktı. Orada ruhunun ve yalnızlığının tadını çıkardı ve on yıl bundan bıkmadı. Ama en sonu gönlünde değişim oldu ve sabah tanla kalktı, güneşin karşısına geçti ve ona şöyle dedi:
Ey büyük yıldız ! Aydınlattıkların olmasaydı, nice olurdu senin mutluluğun ! On yıldır mağaramın üstüne yükselir durursun: ışığından ve yolculuğundan bıkardın ben olmasaydım, kartalım ve yılanım olmasaydı !
(Nietzsche, Zerdüşt'ün giriş kısmında -belki biraz da alay ederek - insanın en büyük yanılgılarından birine değiniyor. Antropomorfizm: insanın kendi dışındaki dünyadan anlam çıkarma ve onu kendine benzetme alışkanlığı. Dindarlar da çok sık kullanırlar bu varsayımı. Yani, eğer bizler - biz bilinç sahibi insanlar - olmasaydı, güneşin ve diğer şeylerin varlıklarının da bir anlamı kalmazdı)
Bak ! Pek çok bal toplamış bir arı gibi, bilgeliğimden usandım; onu almaya uzanacak eller gerek bana.
Böyle başladı Zerdüşt'ün batışı.
(Ve Zerdüşt bilgeliğiyle insanları aydınlatmak için aralarına inmeye karar verir.)
Zerdüşt dağdan yalnız indi ve kimseyle karşılaşmadı. Ama ormana girdiğinde kutlu kulübesinden ormanda kök aramaya çıkmış yaşlı bir adam belirdi önünde. Ve şöyle dedi yaşlı adam Zerdüşt'e. (...) Gitme insanlara, ormanda kal ! Hayvanlara git daha iyi ! Neden benim gibi olmak istemiyorsun - ayılar arasında ayı, kuşlar arasında kuş ?
Peki, ormanda ne yapıyor ermiş ? diye sordu Zerdüşt.
Ermiş cevap verdi: Türküler düzüp söylüyorum ve bu türküleri düzerken, gülüyor, ağlıyor ve mırıldanıyorum: böyle övüyorum Tanrı'yı. Peki sen armağan olarak bize ne getiriyorsun ?
Zerdüşt bu sözleri işitince, ermişi esenledi ve dedi:
Ne vereyim ben size ! Çabucak gideyim de bir şey almıyayım sizden Ve ayrıldılar böylece, yaşlı adamla Zerdüşt çocuklar
