J. D. Salinger’ın Üç Öykü’sünü bitirdiğimde içimde tuhaf bir sessizlik kaldı. Sanki çok şey anlatılmış ama kelimeler özellikle eksik bırakılmış gibi… Zaten Salinger’ın en sevdiğim tarafı bu: açık açık söylemek yerine, insanın içine dokunup orada yankı bırakması.
Kitaptaki öyküler birbirinden bağımsız gibi dursa da hepsinde ortak bir yalnızlık ve yabancılaşma hissi var. Karakterler kalabalığın içinde ama bir o kadar da uzak. Özellikle diyalogların doğallığı beni çok etkiledi; sanki birinin hayatına gizlice kulak misafiri olmuşum gibi hissettirdi.
Salinger’ın dili çok sade ama bu sadeliğin altında ciddi bir derinlik var. Bazı cümleleri okurken “bu kadar basit bir şey nasıl bu kadar ağır hissettirebilir?” diye düşündüm. Öyküler kısa olmasına rağmen etkisi uzun sürüyor; kitap bittiğinde bile zihnimde dönüp durdu.
Benim için bu kitap, olaylardan çok duyguların öne çıktığı bir okuma oldu. Büyük kırılmalar, dramatik anlar yok belki ama küçük detayların yarattığı o içsel sarsıntı çok gerçekti. Herkesin seveceği bir kitap değil, çünkü sabır ve biraz da içe dönük bir okuma istiyor. Ama doğru zamanda okunduğunda insanın içine dokunan, sessiz ama güçlü bir eser.
Serinin 21.kitabında ünlü birinin darp olayına gidip kusursuz olarak adlandırılan bir doktorun ölümüne ranik oluyoruz. Ölüm tabi ki bununla sınırlı kalmıyor. Bu araştırma bizi şehir savaşlarına kadar uzanan bir dizi olayların içine çekiyor.
Özel hayatı iş hayatı ile iç içe geçen Eve ile Roarke'ın ise şükran günü için misafirleri var. Hem de çok kalabalık, İrlanda'lı misafirleri.
Her zamanki gibi okuyucusunu tekrara düşürmeyen yeni bir olayın içindeyiz. Ekip her zamanki gibi işliyor. Yeni karakterle ekleniyor ağzı bozuk savcı yardımcısı Cher. Umarım ilerleyen kitaplarda onu daha çok görürüz.
Bundan sonrası için spoiler uyarısı veriyorum ...
Kimsenin o kadar temiz olmayacağını düşünen Eve konuyu deştikçe birçok bağlantı buluyor. Bu onu bir yerde Dr.Mira ile bile karşı karşıya getiriyor. Yaşananlar Mira için de hayal kırıklığı oluyor.
Belki işin başlangıcı masumane başlamış olsa da daha sonra kusursuz kadın yaratma projesine dönüşmüş. Öyle bir organizasyon yapılmış ki çok zekice. Doktorlar ise kibirli ve tanrı kompleksine sahipler. Organizasyona direnenler de var ve işte burası olayların başlangıcı. Dışarıdan tertemiz görünen doktorlara karşı da onlari dinleyecek biri olsa dahi yaratılan ve duygulara sahip tüm kolonlarda tehlikede olacaklar. O yüzden Deana kendi işini kendi görmekte.
Kitabın sonu beni klon konusunda düşünmeye sevk etti. Klon da olsa, normal bir ana babaları olmasa da insanlar sonuçta.
Kitabın sonu aksiyon açısından ise yüksek birctempoya sahipti.
Kopya Ölüm 
Nora Roberts (J.D. Robb)
Kopya Ölüm Nora Roberts (J.D. Robb)
Kurt Cobain’in delisi olduğu kitap olarak tanıdım ,okuyalım bakalım neyin nesiymiş dedik okuduk kurt abim harbiden ağzının tadını biliyormuş okurken hiç sıkılmayıp 2 bin 3 bin sayfa daha devamı olsa rahatlıkla okunurmuş dediğim güzel bir kitap oldu çok beğendim lakin aklıma bir şey takıldı Central parktaki gölet kışın buz tuttuğunda oradaki ördekler nereye gidiyor….
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
“Büyümek, bazen kimseye anlatamadığın bir yalnızlıktır…”1000Kitap
Çavdar Tarlasında Çocuklar benim için beklentiyle başlayıp mesafeyle biten bir okuma oldu. Holden Caulfield’ın zihninin içinde dolaşmak; onun öfkesine, kırgınlığına ve dünyaya yabancılaşmasına tanıklık etmek zaman zaman çok sarsıcıydı. Özellikle çocukluğun masumiyetini koruma isteği ve yetişkinlerin “sahte” dünyasına duyduğu tepki, altı çizilesi cümleler barındırıyordu.
Ama bir noktadan sonra Holden’ın bitmeyen iç sesi beni yormaya başladı. Aynı düşüncelerin etrafında dönüp durması, olay örgüsünün geri planda kalması ve durağan ilerleyiş, kitapla arama mesafe koydu. Empati kurduğum anlar kadar sıkıldığım anlar da oldu.
Yine de ergenlik bunalımını bu kadar filtresiz, bu kadar çıplak anlatabilen bir karakter okumak edebi açıdan değerliydi. Sevdim diyemem ama etkisini de inkâr edemem.
Çavdar Tarlasında Çocuklar hakkında net bir “sevdim” ya da “sevmedim”demekte zorlanıyorum. Ama sanırım tam da bu yüzden okumaktan kendimi alamadım,öyle ki kitabın nasıl sonuna geldim bilmiyorum . Her kitabın, okuruna illaki bir şey kattığına inanıyorum; bazen bu bir farkındalık olur, bazen bir rahatsızlık hissi. Holden da bana daha çok ikincisini yaşattı. Onu okurken zaman zaman yoruldum, hatta “lanet”kelimesinin tekrarından fazlasıyla sıkıldım ama bu tekrar bile karakterin zihnindeki dağınıklığın, öfkenin ve sabırsızlığın bir parçası gibi duruyordu. Holden’ı sevmek zorunda hissetmedim hatta yer yer itici ve tutarsız buldum. Yine de onu tamamen reddedemedim. Çünkü o dünyayı çözmüş biri değil, dünyaya uyum sağlayamamış, büyümekle barışamamış bir genç. Ve roman, bana kalırsa bir büyüme hikayesinden çok büyümeye karşı duyulan bu isteksizliğin bir itirafı gibi..Yetişkinlerin dünyası Holden’a yapay, acımasız ve samimiyetsiz görünüyor.Bu yüzden çocukluğa tutunuyor.
Çavdar tarlasındaki çocukları uçurumdan kurtaran kişi olma hayali, bence bir
kahramanlık arzusundan çok kendini de kurtarma isteği. Çünkü Holden en çok kendisinin düşmesinden korkuyor. Holden kaçıyor, durmadan yer değiştiriyor ama aslında hiçbir yere gitmiyor çünkü asıl yüzleşmekten kaçtığı şey, kendi büyümesi.
Kitap boyunca anlatılanlar büyük olaylar değil. Kısa yürüyüşler, geçici tanışıklıklar, fazlaca iç monologlar… Ama tam da bu sıradanlık Holden’in zihninin ne kadar karmaşık olduğunu gösteriyor. Sürekli kaçıyor ama nereye gittiğini bilmiyor. İnsanlarla konuşmak istiyor ama konuştuğunda da onlardan uzaklaşıyor.
Romanı okurken farkedilen şey Holden’ın yalnızlığının bağırarak değil, sızarak anlatılmasıydı. Kimse onu gerçekten anlamıyor gibi belki de o kimsenin onu anlamasına izin vermiyor. Yine de kız
Salinger: Dahi yazar ve korkunç istismarcıRoman-Edebiyat
Puan vermedi
Kapağından da anlaşılacağı üzere kitapta Salinger'in iki uzun öyküsü var. Ben ilk öyküyü (Yükseltin Tavan Kirişini Ustalar) çok beğendim. Ancak ikincisi (Seymour-Bir Giriş) oldukça sıkıcıydı.
Salinger benim hayran oldugum ve pek cok kitabini okudugum bir yazar. Bu kitabi almamla okumaya başlamam arasındaki sürede internette tesadüfen karşıma çıkan bir yazı sayesinde hayrani oldugum bu yazarın çocuk yaştaki kızlari cinsel, fiziksel ve duygusal olarak istismar eden bir kişi olduğunu öğrendim. Kurbanlari arasinda internette en gorunen isimler Jean Miller, Joyce Maynard .... Hatta Salinger'in gözlerden uzak ve inzivada yaşamasının sebebinin cok genç kızlara meraki olduğu yorumu yapılıyor çoğu yerde. Salinger'in uzun süreli istismar ettiği genç kadınlardan bir tanesi bu konuda kitap yazinca tabi kırılan kollar sonunda yen dışına fışkırmış.
Salinger'in küçük yaştaki kızlara merakı ve onları istismari mevzuu ilginc bir şekilde Türkçe olarak hiçbir yerde bulamadım. Öyle ki bu acı gerçek Salinger ile ilgili İngilizce Wikipedia'da uzunca yer alırken Türkçe Wikipedia'da tamamen buharlasmis.
O nedenle buraya sadece İngilizce linkler birakabiliyorum.
kqed.org/arts/13895078/j...
time.com/archive/6644038...
Salinger'in bu korkunc yönünü ogrenmenin büyük hayal kırıklığı ile okudum bu kitabı.
Salinger ilk genclik yillari ve yeniyetmelerin hayatla zorlu mucadelesini anlatan cok yetenekli bir yazar ve ayni zamanda yeniyetme kızları yazarlik yetenegini de kullanarak once mektuplarla bastan cikarip, duygusal ve cinsel olarak istismar eden, ne kadar yemek yiyeceklerine bile baskiyla karar veren, doktora götürüp himenlerini diktiren bir erkek.
Salinger ne
Yükseltin Tavan Kirişini Ustalar - Seymour Bir GirişJ. D. Salinger · Yapı Kredi Yayınları · 2019543 okunma