jecrody
@jecrody
41 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Yine su gibi akıp giden, kolay okunur bir kitaptı. Bu yazarın kitaplarının bu yönü hoşuma gidiyor insanı yormuyor, aksine dinlendiriyor. Hikayeyi aktarırken hiçbir kopukluk yaşatmıyor, hiç bir soru işareti bırakmıyor insanın kafasında. Herşey açık ve net. Psikoloji gibi bir alanda yazılan kitapların tam da böyle olması gerekir zira. Hikayesi anlatılan kişiler, çevremizde böyle insanlara denk geldiğimizde sonunun nereye varacağını merak ettiğimiz türden kişiler. İlgi çekici, gösterişli bir yaşam öyküsü, peşinden gelen hayatın insanı nereye sürükleyeceğinin bilinmezliği duygusu ve sonunda kaderimizin aslında çocuklukta yazıldığını anlamak. Değişmesi imkansız değil tabi ki. İnsan hiçbir koşulda kendinden vazgeçmemeli, hep mutluluğu aramaya devam etmeli, çabalamalı. Yapamıyorsa destek almalı ama gerçeklerden korkmadan, vazgeçmeden, yorulmadan devam etmeli. Şunun şurasında yaşayacağımız kaç yıl!
Üzgünüm, bir çok insanın değerli bulduğu bu eserin değerini anlayamadığım için. Ancak daha fazla da gayret edemedim. Kendimi kaptıramadım. İçine giremedim. Bir çırpıda okunan şeylerden değil. Çoğunlukla bilinç akışı tekniği hakim ki bana okuması en zor gelen tarzdır bu. Meseleyi anladığıma, maddiyat hırsıyla bir tatmin duygusu elde etmeye çalışan insanların mutluluğu bu yolla bulamayacağı mesajını aldığıma inanarak kapattım kitabı yarısında. Umarım bunca değer gören bir yazarın diğer kitaplarında da aynı şekilde tıkanıp kalmam. Denemeye devam edeceğim.
Snellman ve onun gibi "yaşam mimarlarının" Fin ulusu için üstlendikleri rehberlik ruhuyla Finlandiyanın nasıl bataklıklar ülkesi olmaktan çıkıp beyaz zambaklar ülkesine dönüştüğünü okuyoruz. Eğitim, sağlık, kültür, spor gibi bir çok hususta Fin ulusunun geri kalmışlığı ve Snellman'ın ülkesi için verdiği büyük ve yapıcı mücadeleler, gözlemler ve Snellman'ın halka seslenişleri yoluyla aktarılmış.
Kitabın son kısımlarında bahsedilen "Bir Köy Doktorunun Anıları" adlı eser ve yazarı ile ilgili örnekte olduğu gibi, halkın yaşadığı sorunları görmezden gelmeyerek bunlardan bahseden insanları dinleme, inceleme, araştırma ve bu kusurların ortadan kaldırılması için tedbirler almanın bir halkın yaşamını nasıl değiştirdiği hususu gerçekten çarpıcı.
Savaşları ve bir avuç toprak için yapılan işgalleri değil kültür seferberliğini teşvik eden, ülke halkının bilgisizlik içinde kalmasına seyirci kalmanın ayıp olduğunu, cinayet olduğunu söyleyen, akla uygun yetiştirilen her insanın ülkeye neler verebileceğini anlamamızı isteyen ve kendimizden başlamamız gerektiğini hissettiren yaklaşımıyla etkileyici bir kitap. Bir memur veya eğitimci, asker veya anne-baba, esnaf, köylü, işçi... Her ne olursak olalım, hep birimizin bir ulusun kalkınmasında sorumluluğu var ve birilerini suçlamadan önce yapmamız gereken şey kendimizi eğitmek.
Nazi Almanyasında yaşayan küçük bir kızın ve çevresindekilerin hikayesini 'Ölüm'ün ağzından dinliyoruz. Savaş yıllarında sivil halkın günlük hayatı, baskı, korku, fakirlik, haksızlıkla mücadele edememenin çaresizliği ve bolca ölüm... Hangi çağda yaşadığına bağlı olarak insan hayatının değeri değişse de ölüm sevdiklerimizi hep aynı biçimde eksik bırakıyor, yaralıyor.
Kitaptaki her karakteri ayrı bir sevdim. Bir iki yan karakter dışında kötü bir karakter yoktu. Dolayısıyla hepsinin hikayesi ayrı bir üzücü oldu benim için. Paylaşılan sevinçleri, üzüntüleri, aralarındaki dayanışmayı, kızgınlıkların dahi altında bir yerlerde görünen anlayış ve sevgiyi derinden hissettiren kesinlikle değerli bir roman.
Tam anlamıyla kronolojik bir sıralama yok romanda, en sonda olacaklardan kitabın ortalarında bahsedilebiliyor. Yazar sürpriz bir son gibi bir amacının olmadığını da belirtmiş zaten. Çoğu şeyi önceden bilsek de en sonda yaşananları ifade ediş biçimiyle yürekleri parçalıyor.
Gerçekçi bir roman. Fazlasıyla yapılabilecek hissi veriyor. Neden alıp ceketini bir ormanda yaşamaya gitmesin ki insan. Bu modern hayatın sıkıcılığından, insanların sahteliğinden, maddiyatın anlaşılmaz bir biçimde değerli olduğu bu toplumun saçma değerlerinden uzaklaşıp neden daha basit bir yaşamı seçemesin ki. Hepimizin hayata karşı sorumlulukları var, ailemiz, işimiz, bu düzen içerisinde kendimizi yükümlü hissettiğimiz şeyler var. Çekip gitme, hayatını istediğin gibi -mesela romanda olduğu gibi doğayla iç içe- yaşama cesaretini göstermek kolay değil. Ama roman kahramanı bu cesarete sahip. Yalnız kalma isteği, ormanla, doğayla bütünleşme ihtiyacı içerisinde. Önceleri tamamen soyutlanamasa da bu yolda adımlarını sağlam atıyor. Başkalarının ne düşündüğünü umursamıyor. Biz de gıptayla bakıyoruz ancak. En azından ben öyle yapıyorum.
