"Aşk birisine şiddetle sarılma, onunla aynı yerde olma özlemidir. Onu kucaklayarak, bütün dünyayı dışarda bırakma arzusudur. İnsanın ruhuna güvenli bir sığınak bulma özlemidir." Sarılmak, güvendir.
"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum."
Böyle başlıyor Orhan Pamuk hikayesine ve "Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım." diye bitiriyor.
Hayat da böyle biraz, iki cümlenin arasını doldurmak gibi.
Hayatta çok şey var, olabilir ama bekliyorsun işte. Şöyle geliyor bana: Sanki olmasını istediğim şeyler çok yavaş oluyor ve olurken de düşündüğüm beklediğim gibi olmuyor; hepsi sanki beni öfkelendirmek için ağır ağır geliyorlar ve sonra birden bir bakıyorsun hemen geçip gitmişler bile.